19.03.2019 आज शेवटचा दिवस सफरीचा. वडखळ पासून पुढे सुरू असलेली रस्त्याची कामं आणि ट्रॅफिक मध्ये जायची इच्छा होईना. म्हणून आज रेवस जेट्टी वरून भाऊचा धक्का गाठायचं ठरवलेलं. निवांत साडेसातला उठून घर आवरून बाहेर पडायला साडे आठ झाले. मोगलीला काही खरेदी करायची होती. म्हणून त्याला म्हटलं मी पुढे जातो. तू पकडशीलच मला. आणि हो फफे पेढे विसरू नको. इथून रेवस 24 km. बर्याच दिवसांनी सपाट आणि खड्डे विरहित रस्ता मिळाला होता. 3-6 ने निघालो. झकास वेग मिळाला. अजून ऊन त्रासदायक झालं नव्हतं. हवेत किंचित गारवा होता. एकेक गावं झरझर मागे पडत होती, किहीम, झिराड, मांडवा.

18.03.2019 आजचा पल्ला या सफरीत सगळ्यात मोठा असणार होता. 110 km. या आधी 81, 105, 99, 98 असे टप्पे करून झालेले होते. रस्त्याची दूरावस्था आणि सतत चे चढ उतार आणि दुसरं म्हणजे सायकल ला हेड/टेललाईट नाहीत म्हणून साडेसहा नन्तर सायकलिंग नाही या मुळे 110 पूर्ण करून अलिबाग मध्ये पोचता येईल की नाही याबाबत साशंक होतो. म्हणून काल रात्री 7 आसपासच काशीदमध्ये 'पेमेंट ऑन आराइवल बेसिस वर' रूम बुक केली होती. त्या नंतर रात्री मोगलीशी फोनवर बोललो. त्याच अलिबागमध्ये घर आहे. मी येतोय एवढ्यासाठी तो लॉन्चमध्ये बाईक टाकून अलिबाग मध्ये येणार होता. 'काशीद अलिबाग अगदी जवळ आहे. मला काही सांगू नको.