।। श्रावणसरी ।। भिजून गेल्या फांद्यांवरती, बसूनी सहजच गाती पक्षी, अलगद जाई वाऱ्यावरती, सप्तसुरांची मोहक नक्षी । सुईसारख्या चोचींमधुनी, दशदिशांना निरोप जाती साद घालती कोणा कळेना, दूरदूरची ओवून नाती । फुलांफुलांचे श्वास टिपुनी, दूरदूर हे वायू वाहती, परागमोहित किटक येऊनी, मकरंदाची गाणी गाती । वसुंधरा ही नटुनीसजुनी, पशुपक्ष्यांना ठेवी भुलवुनी, भेट घेण्या तिच्या नायका, सकलसृष्टीला जाई घेऊनी । त्यांस मिळाले निरोप नकळत, तरी अजुनी दर्शन नाही, एका सरीचीच मिठी देऊनी, पुन्हा पुन्हा तो निघून जाई। त्याच मिठीने शहारते ती, गर्भधारणी हरितमोहिनी, क्षणाक्षणांची प्रसवशालिनी, स्वर्गसुंदरी ओजमानिनी । ऐश्वर्

देवघरातच सोडून आले मंद दिव्यांची सुगंधमाला पहाटवारा श्रावणओला कांत सतीचा तिथे राहिला दिवेलागणी शुभंकरोति करी एकटी तुळशीमाला बोटांमधुनी फिरत जाय ती कालगणाची अजस्त्र माला देव्हाऱ्यावर शांत सावली स्निग्ध घरावर छाया धरते त्या झाडाच्या पानांवरती कृष्णवल्लरी गाणे रचते समईमधल्या दीपकळीवर विझू विझू ते डोळे दिसती मध्यरात्रिला येता आठव देवघरातील विझते वाती हार चंदनी हात जोडुनी जन्म पिढ्यांचा भोगून जातो मागे वळुनी आपणसुद्धा हात सोडुनी भणंग होतो.... -शिवकन्या