आज मराठी भाषा-दिन. मराठी असे आमुची मायबोली या कवितेचे कवि माधव ज्युलियन आज असते तर अनेक घरात बोलली जाणारी मिंग्लिश भाषा ऐकून त्याना असे म्हणावे लागले असते? ============ मराठी असे आमुची मायबोली जरी एव्हरी डे यूजमध्ये नसे नसो आज ऐश्वर्य त्या माऊलीला सक्सेसची तिच्या होप आम्हा असे ॥१॥ जरी पंचखंडांतही मान्यता घे पाॅवरफुल नि पाॅप्युलर इंग्रजी मराठी भिकारीण झाली तरीही तिचा आॅफस्प्रिंग तीस केवीं त्यजी ॥२॥

भादरायला हवे वाढलेले, भादरायला गेलो न्हावी होता बिझी म्हणून पेपर वाचू लागलो पेपर वाचता वाचता एक जाहिरात बघितली होती तशी छोटी पण लक्षात बाकी राहिली नंबर आला जवळ म्हणून पेपर घेतला छाटून न्हावी होता मग्न कामात , दिला खिशात ढकलून भादरवुन थेट घरी मी अंघोळीला गेलो जाहिरात तशीच खिशात पडून , विजार मागे सोडून आलो दुसर्या दिवशी आरोळीने जाग मला आली मला वाटलं मनातल्या मनात, आमची हि खपली उभा राहिलो बघण्यासाठी , बघतो तर हे काय जाहिरातीचे पान हाती घेऊन डोके पिटत होती हि बाय सांगून सांगून थकलो तिला हरलो सारे उपाय अक्कल सारी गुडघ्यात यांची , दुसरं करणार तरी काय ? लंपट समजून मला तिने ,

मित्रा, आपण भेटलो परत पन्नास वर्षांनी या स्नेहमेळाव्यात… आणि आठवणींच्या चित्रांचे रंग परत एकदा ओले झाले... आठवला भाजी-भाकरीचा डबा, आईनं पहाटेच उठून तयार केलेला अन्नपूर्णेच्या मायेनं एसटीने आपल्यापर्यंत पोहोचवलेला ... आठवला बिनाका गीतमालाच्या सरताज गीतांचा कल्ला .. कित्येक बुडवून लेक्चर्स , गेलो मॅटिनी शो पाहायला .. आपण सर्वच कुणबीकीचा वसा आठवत लढत होतो ... अडचणींचा गोवर्धन जिद्दीच्या काठ्यांनी तोलत होतो ... आयुष्याच्या संध्याकाळी कृतार्थतेच्या सात्विक भावांनी उजळलेला तुझा चेहरा पाहताना मलाही त्या कृतार्थतेची अनुभूती येत आहे... संकल्प मनोमनी परतभेटीचा करूया...

बघुनी तुझी ती रंगीत अम्ब्रेला जीव माझ्झा कासावीस झाला असलीस जरी तू तोंडाने फाटकी तुझी अम्ब्रेला मात्र नीटनेटकी रंगबिरंगी चांदण्या त्यावरी झेलण्या ओघळण्या पाऊस सरी कापड ऐसे तरल मुलायम पिळवटते हे हृदय ते कायम सडपातळ ती नाजूक दांडी बघणार्यांच्या उडती झुंडी बटनावरती नक्षीदार दांडा देती सलामी बघणाऱ्या सोंडा काय असे ते गुपित न कळले त्या अम्ब्रेलातच सर्व अडकले मीही नसे अपवाद त्याला मलाही आवडली तिचीच अम्ब्रेला =========================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

नका ग चांदण्यांनो नका येऊ खिडकीत तिच्या मनाचा ठाव सांगा येऊन पडवीत सांगा तिच्या गाण्यात का, आहे नाव माझे? माझ्याविन विरहाचे का, सोसते ती ओझे? ठावे तिलाही आहे का, रात्री कवितांचे येती जथ्थे, जाती स्वप्न गाऊन उद्याचे? आतूर प्रीत आत रोज झुरते उरात सांगा तिला हे सारे चमचमत्या सुरात तिचे चालणे बोलणे भास होऊन छळते लय श्वासांची तेव्हा आठवांशी अडखळते सारे आठव आठव युगांच्या जणू फेऱ्या रेखू पाहती नशीबाला तळहातावर कोऱ्या पसा पसा सुखाचा तिला देईन मोजून बघा चांदणझुल्याचे झोके रितेच अजून जा, जा ग चांदण्यांनो जा करा काम थोडे माझ्या साऱ्या कवितांचे पाडा तिच्यापाशी सडे - संदीप चांदणे (२४/०२/२०१९)