मी उसणं अवसान आणून म्हंटल होत. तुझ्यासाठी मी चंद्र तोडून आणीन... चांदण्यांचा गजरा करून तुझ्या केसांत माळीन... पण ते सार अशक्य होत..! अन् तरीही तू, माझ्या सोबत सुखाने संसार केलास... माझ्या प्रत्येक स्वप्नांना तू आकार दिलास... माझ्या सारख्या आणाभाका तू घेतल्या नव्हत्यास. तू फक्त एवढंच म्हंटली होतीस, तुझा हात धरुन मी नेहमीच उभी राहिन... -कौस्तुभ

रंग रंग तू, रंगिलासी दंग दंग तू, दंगलासी भंग भंग तू, भंगलासी वेड्यापिश्या रे जिवा जाशी उगा जीवाशी अव्यक्त बोल रे तुझे शब्दांचे झाले तुला ओझे का धावीशी उगा तू रे कुणी नाही वेड्या रे तुझे तो सूर्य देई एकला शक्ती समिंदराची ओहोटीभरती आकाश झेलते तारे मग का हवे रे , तुला सारे ? का जन्म घेतलासी ? हा डाव साधलासी रंगात रंगुनिया साऱ्या संसार मांडलासी गती मंद होत तुझी जाईल मग हार गळ्याशी येईल अग्नीत दग्ध होई सारे आला तसाच रिता जाशील ऐक साद अंतरात्म्याची शमेल खाज त्या बुडाची घे नाम त्या शिवाचे लाभेल गती तुला मोक्षाची ======================== सिद्धेश्वर विलास पा

अंधार गवसला मागे तू पुढे रात्र उसवली. होती नव्हती पणती मी हळूवारपणे विझवली. पहाडा मागून आल्या कोर्‍या चिश्ती रेषा. केसरी हिरवा रंग नेसून बसली वेश्या. मुंग्यांचे फूटले वारूळ अलवार धुक्याच्या वेळी. सख्याचं उमटलं गोंदण क्षितीजाच्या अलगद भाळी. -कौस्तुभ

मी न चाहता उगवतीचा येईल त्याला जातो सादर पसरूनि अंगावरती घेतो अंधाराची काळी चादर मोहक तिरिपा उजेडाच्या मृगजळ फसवे तिथेच होई त्याहूनी प्रिय, मजला घेणे बरबटून काळोखाची शाई नवे समर नव्या दिसाचे तयां सोबत आरवतेची हलके घाव देते भरूनि तमात शांती नीरवतेची जर का आहे प्रकाश जीवन नवसृजनाची नांदी काळोख गूढ गहिरे व्योम आणिक अज्ञाताचा प्रवास काळोख - संदीप भानुदास चांदणे (११/०५/२०२०)