ओट्यावरती तुझ्या किती बघ घुटमळला माउस..! झाडू घेऊन आलो तरि ना अडखळला माउस..! मला न जमले ठोकायाला तेव्हा मिश्किल हसला, मनीपुढे पण स्वतः कसा बघ डळमळला माउस..! कधी उगाचच रुसला, आणिक माळ्यावरती दडला. रॅट किलर च्या गोळ्यांनी ना विरघळला माउस..! अवचित ताज्या गरम भज्यांचा गंध पसरला तेव्हा मित्रांसोबत बिळाबिळांतुन तळमळला माउस..! नव्यानव्या कवितांची लागण, विडंबनांची बाधा, कळफलकाच्या जोडीने मग सळसळला माउस..! घराघरांतुन निरोप घेई गणरायांची स्वारी. भिजून गेले डोळे, रडला, कळवळला माउस..! प्रेरणा: वृत्तातील लहानमोठ्या स्पीड ब्रेकर्ससकटच्या जमिनीवर बरसलेला अभिजीत दात्यांचा

जरी बसणार नाही या गोष्टीवर विश्वास माझा लाभणार नाही मला पुन्हा जरी सहवास तुझा मनाची मात्र तयारी अजून होत नाही माझ्या सा‌‍‌र्‍याच आठवणी आहेत अजून मनात ताज्या जेव्हा कुणी समोरून क्षणी निघून जातं माझ्या जणू ती व्यक्ती तू असल्याचा भास होतो राजा तुझी मुर्ती वसली आहे दोन्ही पापण्यांत माझ्या सा‌‍‌र्‍याच आठवणी आहेत अजून मनात ताज्या असलो जरी मी अफाट दुनियेमध्ये मिसळलेला आतून मात्र मी आहे पुर्ण हरवलेला अन एकला या एकाकी जगामध्ये मला सोडून गेली तू राजा सा‌‍‌र्‍याच आठवणी आहेत अजून मनात ताज्या जरी आजही होते पापण्यांची उघडझाप माझ्या त्या पापण्यांवरची स्वप्नं तुझीच होती रे राजा ती सारी स्वप्नं राज्य करतात

बघा ही मनी पिते कशी पाणी

खिडकीपाशी तुझ्या किती घुटमळला पाउस..! छत्री घेऊन निघता तू हळहळला पाउस..! मला न सुचले बोलायाला तेव्हा हसला. तुझ्यापुढे अन स्वतः किती अडखळला पाउस..! कधी उगाचच रुसला, क्षितीजामागे दडला. मल्हाराने तुझ्या पुन्हा विरघळला पाउस..! अवचित ओल्याचिंब स्मृतींची वीज तळपली. रक्तासोबत धमन्यांतुन सळसळला पाउस..! कधी सरीतून निघता जखमांवरची खपली. स्वतःच त्या जखमांसाठी तळमळला पाउस..! तुझ्या अंगणी शब्दशब्द हा आज बरसला. कितीकदा मी लिहिला अन चुरगळला पाउस..! -- अभिजीत दाते