"येउ का आत सर?" या. बसा. "पंधरा दिवसांनी येतेय" चौदा. "आज तुमचे एच. आर. नाहीत का"? नाही. "भेटायची उत्सुकता होती". ते खंडाळ्याला गेले आहेत. "परत केंव्हा भेटतील". सांगता येणार नाही. एका खाजगी कंपनी ने 'रेन फॉरेस्ट' कापुन रिसॉर्ट बनवला. हे गेलेत झाडे लावायला. पंधरा दिवसात १०००० झाडे लावायचा संकल्प सोडला आहे त्यांनी. खंडाळ्याच्यावर सुमारे २००० फुटावर. "हम्म" तुम्ही इंटरव्ह्यु नंतर मला न भेटताच निघुन गेलात. "I was not myself. मॅरॅथॉन धावल्यासारखे झाले." असे काय झाले? मला पण खुप उत्सुकता आहे. "तुम्हाला रिपोर्ट आला नाही." He reports to none. फक्त जाताना एक बंद एनवलप देउन गेले.

जरी आपण मराठी असलो तरी दुस-या भाषेतील कलेतला,गाण्यातला वरचढपणा (superior ह्या अर्थाने) हा आपल्या मनाला भावतोच!!

आयुष्यात अनेक वळणांवर काही मजेशीर लोक भेटतात. कित्येकदा त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वातील काही गमतीशीर गोष्टी आपले लक्ष वेधून घेतात, तर काही वेळा त्यांच्या वागण्या-बोलण्यातून आपली निखालस करमणूक होत राहते. आणि सर्वात मजेची गोष्ट म्हणजे अश्या व्यक्तींच्या गावीही नसते की त्यांच्या वागण्यातून उत्तम विनोदनिर्मिती होत आहे! असाच एका कुटुंबातील हा खराखुरा किस्सा. थोडा आंबटगोड आहे आणि थोडा कडूपण! तर हे पुण्याच्या मध्यवर्ती भागात राहाणारे कुटुंब म्हणायला पाचजणांचे.... पण त्यांच्या घरात, दहा बाय बाराच्या दोन खोल्यांमध्ये साधारण आठ ते दहा माणसे नांदत. शिवाय गावाकडून येणारा पै पाहुणाही असायचा सोबत.

बरसात की रात!! जिंदगीभर नही भूलेगी वो .... आम्ही दोघेच...अंधाराच्या गाभाऱ्यात... भुरुभुरु पावसाची हलकीशी सर... ओलावलेल्या पानांची मंद सळसळ....गारव्याची झोंबाझोंबी... आनंदाची शिरशिरी... कोण बोलले... काय बोलले... याची तमा कोणाला... हळुवार आठवणींचे मोरपिस मनाला गोंजारून गेले... ती रात्र... ती जागा... ती ती... मनात कायमची घर करून गेली... आठवणीचे मनोरे चढत गेले...