रक्त आटते, मन सुकते, आपल्या राष्ट्रात आपणच स्वस्त। त्यांच्या सांभाळा संवेदना, झाकुन आपल्या वेदना। वंदेमातरम् नको, गुरुला फाशी नको। समान कायदा नको, काश्मिरात पंडीत नको। तरीही तोंडे ह्यांची’, मक्के कडे सदाची।

राजेशशेठचे बट डोईवरी वाचले आणि आम्हाला पी‌. सावळारामांची आठवण आली त्यांची एकसे एक सुमधुर गाणी ऐकत असतानाच विलासरावांची परदेशवारी आमच्या वाचनात आली आणि आम्ही गाऊ लागलो विलास तो गेला, गेला, तिला भेटण्याला तिला भेटण्याला गेला, तिला भेटण्याला वेबकॅमी लावुनि डोळा अधी त्याने कुटले टाळ परदेशी नाही गेला कधी ही तो एक वेळ गावा कडे धंदा त्याचा भाऊ करे प्रतिपाळ चरणांची त्यांच्या धूळ लागली हो ब्राझीलाला सत्य वाचा त्याची कथा वाटली का तुम्हा खोटी फुकटचे चार टीन झोप लागे भली मोठी बियरच जन्माची ती शेजार्‍यास उठवू किती संपवून प्रवासास येई प्लेन जमिनीला -केसुरंगा क्रमशः

ती स्वप्नसुंदरी सात खिडक्या पुरेशा मी झाकतो तरी शिरते कशी कळेना ती स्वप्नसुंदरी जोपासतो अशी ही आम्ही समानता राधा,टिना,करीना बाजूस श्रीहरी जोडे सजावटीला एसी-कपाट ते भाजी-फ़ळास जागा, मात्र उघड्यावरी मंगळ कह्यात आला, कक्षेत तारका भैरू अजून खातो कांदा नि भाकरी जिंकून मीच हरतो, ना जिंकतो कधी तुमचा लवाद आहे, पंच तुमचे घरी खेड्याकडून जावे शहराकडे जसे आकार घटत चोळी, जाते सरासरी शेती करून मालक होणेच मुर्खता सन्मान मोल आहे कर अभय चाकरी गंगाधर मुटे ………………………………….……