कसा घट्ट आपलेपणा निर्माण होत असतो ह्या शब्दातून ह्या पत्रातून काही घेणेदेणे नसते काही मागणे नसते निव्वळ आनंद वाहत असतो झुळझुळ शब्दाशब्दातून कसे तारुण्य असते निळ्या निळ्या आभाळासारखे मन पाखरू नि मस्त उडत असते गोजिरवाणे पंख उभारून मी कोण कुठला काय करतोय ..? खूप उत्सुकता असते ना..? जाणून घेण्याची आंबा कापला तर मस्त वाटते तोंडाला चळकण पाणी सुटते पण कोंबडी..? मी तर दूर उभां राहून आभाळ बघत बसतो पण मी नाही विचारणार तुम्ही कोठल्या ... काय करता..,,?

नसत्या चौकशा कशाला, लागतात या बायकांना ? एकमेकींना येता - जाता, शिकवत असतात शहाणपणा "पहिल्यापासूनंच शांताबाई वचक ठेवा सुनेवर नाहीतर एक दिवस,मिर्‍या वाटील डोक्यावर" दिवसभर तोंडाची अखंड चालू असते टकळी हिची सून गोरी अन् तिची सून काळी हिच्या मुलीला गेलेत 'दिवस' तिच्या मुलीला संपलाय 'आठवा' हिचा जावई काळा अन् तिचा नवरा बावळा "सांगू नका कुणाला बरं!" असं बजावून चारचारदा बातम्या देतात एकमेकींना, काय म्हणावे आता या बायकांना नसत्या चौकशा कशाला, लागतात या बायकांना ? एकमेकींना येता - जाता, शिकवत असतात शहाणपणा -नाहिद नालबंद

एकदा एका झुरळाने घेतला, शाळेमध्ये प्रवेश; सर्वात पुढच्या बाकावर बसले, घालून कोरा गणवेश. बाई येताच उडी मारुन, ते चाळू लागले मस्टर; घाबरुन जाऊन, फेकून मारले, बाईंनी त्याला डस्टर. झुरळाच्या पाठीत धपकन बसला, भलताच जोरात दणका; तुटला बहुदा कमरेचा त्याच्या, दुसरा – तिसरा मणका. सुसाट त्याने गाठली, समोरच्या भिंतीमधली भेग; शिक्षण राहू दे बाजूला, आपली लांबूनच बरी भेट!!