क्षणामागूनी क्षण धावती, काट्यामागुनी काटा अंधारातुनी नित्य उजळती चहुबाजुनी वाटा सुवर्ण झगमग दूर दावते संधीप्रकाश खोटा मृगतृष्णेच्या पाठी व्याकूळ नीज हरविल्या खाटा शर्यतीतल्या बाजारातूनी माल विकाया सारा गुणवत्ता ना मोल ठरविते बोल वल्गना धारा कवडीमोल ती मोलमजूरी फोल डोईचा भारा शक्ती मिळवी घामच येथे तोल युक्तीचा न्यारा बुद्धीच्या राज्यात जिंकतो तर्कविचारी घोडा दौडत राही सतत धडाधड नाही उसंत थोडा रात्रंदिन जप मंत्र एकला झोडा तोडा जोडा मजल्यावरती मजले चढतो गगनचुंबी वाडा तरीही कुथती कर्मविरांच्या व्यस्त थकल्या रांगा भले शमविले परिवाराच्या पालन पोषण अंगा आम्हा जैसे फिरत रहा तू बद्ध घाणीच्

कविता करताना, चंद्र असावाच लागतो, कविमनाला कधी कधी किनारा ही भावतो. प्रेयसीच्या गालावर खळी असावीच लागते चालताना ही तिला हरिणीशी स्पर्धा करावी लागते कधी तिच्या अ‍ॅक्सेसरीज येतात कवितेंच्या ओळीमध्ये हास्य कवीला मात्र सॅन्डल च मिळते झोळीमध्ये जळजळीत कविंना मात्र करावे लागते राजकारण शिवी घालताना ही दाखवावे लागते सरण मुखी दाटते नव कवींच्या विचांराचे जुगाड शब्द सुचतात परी ना आघाड ना पिछाड वास्तव कवी परततो हाती घेवुन चिटोरा दम गेला परी दात वाजे कराकरा आजमितीला व्यक्त व्हा चला करू काव्य चारोळ्यांच्या रंगात वाश्या तुझाच व्यत्यय........