Skip to main content

अशीहि एक धर्म निरपेक्शता

लेखक दिवाकर कुलकर्णी यांनी शनिवार, 03/10/2015 23:31 या दिवशी प्रकाशित केले.
अशीहि एक धर्मनिरपेक्षता ! नातवाची लाडीगोडी म्हणजे एक प्रकारचा हुकूमच असतो मग तो कधीहि वेळीअवेळी का केली असेना, संध्याकाली सात साडेसात वाजता त्याला मातीची खेळणी हवी असतात, त्याच्या दिवाळी च्या किल्ल्यासाठी . त्याला स्कूटरवर घेतो आणि येतो स्टँडजवळच्या मेन चौकात,नगरपालिकेच्या दिव्याखाली एक बाई, बसलेली असते खेळणी विकायला, मावळे घोडेस्वार ,तोफा आणि काय काय खेळणी तो निवडतो आणि सगळ्यात शेवटी, घोड्यावरील शिवाजी महाराज, "घोड्यावरील शिवाजी महाराज,सर्वात जास्त खपत असतील नं?

ब्रायन क्लोज - द मॅन ऑफ स्टील!

लेखक स्पार्टाकस यांनी शनिवार, 03/10/2015 23:20 या दिवशी प्रकाशित केले.
ब्रायन क्लोज गेला! कोण ब्रायन क्लोज? असा प्रश्न साहजिकच अनेकांच्या मनात चमकून गेला असेल. अगदी क्रिकेट जाणकारांच्याही! कारण सध्याच्या ट्वेंटी-ट्वेंटीच्या जमान्यात ८४ व्या वर्षी ख्रिस्तवासी झालेल्या क्लोजबद्दल तपशीलवार माहिती असण्याची शक्यता विरळाच! आजकालच्या हिमेसभाय, यो यो हनीसिंग (काय पण नाव!), आतिफ अस्लम (हे माणसाचं नाव आहे. मला आधी हा मुर्ग मुसल्लम सारखा खाण्याचा प्रकार वाटला होता.

मिरच्यांची भाजी

लेखक मधुरा देशपांडे यांनी शनिवार, 03/10/2015 20:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
नाव वाचुन काय वाटतंय? कुठल्या मिरच्या? आपल्या तिखट मिरच्या की सिमला मिरच्या/ढोबळ्या मिरच्या की त्या कमी तिखट मोठ्या मिरच्या असतात त्या? नाही म्हणजे ज्या बारक्या हिरव्या मिरच्या ज्या भाजीत किंवा कुठल्याही पदार्थात तिखटपणासाठी घालतात, तर त्याचीच भाजी करायची...हो...त्याचीच, त्याच्यासोबत इतर पदार्थ काय काय ते बघु पुढे... बुलढाणा जिल्ह्यात ही भाजी म्हणजे लेवा पाटील लोकांची खासीयत. नाकातोंडातुन पाणी येईलच अशी तिखट्ट भाजी आणि सोबत भाकरी, ती कुस्करायची, त्यावर कच्चं तेल घ्यायचं आणि कांदा, लिंबु, टोमॅटो चिरुन घ्यायचे. खास करुन पावसाळ्याच्या दिवसात बर्‍याच ठिकाणी या भाजीच्या पार्ट्या होतात शेतात.

दगडी चाळ

लेखक समीर_happy go lucky यांनी शनिवार, 03/10/2015 11:05 या दिवशी प्रकाशित केले.
मराठी चित्रपट - दगडी चाळ "दगडी चाळ" या दोन शब्दांनी सगळ्यात आधी काय आठवते? तर मुंबईतला राजकारणी बनलेला डॉन अरुण गवळी अन त्याच्या कारवाया. कारण दगडी चाळ हा मुंबईतला भायखळा भागातला भाग हा त्याचा अड्डा किंवा घर होते कैक काळ. त्यामुळे दिग्दर्शकाने कितीही स्पष्ट पाटी दिली (सुरु होण्या आधी) तरी चित्रपटाच्या नावावरून आणि एका मुख्य व्यक्तिरेखेचे नाव आणि बाकी डीटेल्स वरून प्रेक्षकांना काय तो अंदाज लागतोच. दगडी चाळ आणि १९९६च्या आसपास असलेली तिथली मुंबईतली दहशत अन या दहशतीखाली फुलणारे प्रेम या धाग्याभोवती फिरणारी कहाणी म्हणजे दगडी चाळ.

जागे राहा, रात्र भुताची आहे.... रिलोडेड..... (स्वैर अनुवाद)

लेखक अजिंक्य विश्वास यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 22:21 या दिवशी प्रकाशित केले.
लहान मुलांनी सांगितलेल्या विचित्र गोष्टी.... १. मी माझ्या मुलाला- झोप आता. तुझ्या बेडखाली काहीच नाहीये. माझा मुलगा- पण पप्पा , तुमच्या मागे ’तो’ उभा आहे ना! २. माझी ३ वर्षाची मुलगी घरात लाईटस्‌ गेले असताना अचानक म्हणाली,’ बाबा वर पाहा ना. आपल्या पंख्याला कोणीतरी माणूस लोंबकळून झोके घेतोय्‌.’ ३. मी माझ्या ४ वर्षाच्या मुलीला गोष्ट सांगत होतो, तेवढ्यात तिने माझ्या हातातील पुस्तक झटकन्‌ बंद केले आणी उघड्या दाराकडे बोट करत म्हणाली, तू निघून जा इथून लगेच. तू आधीच कितीतरी लोकांना मारले आहेस. हे माझे पप्पा आहेत. ४. माझा मुलगा स्वत:शीच हातवारे करत बोलत बसला होता.

गोष्ट "देशाचा आत्मा बदलण्याची..."

लेखक विकास यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 22:12 या दिवशी प्रकाशित केले.
समाजमाध्यमांमुळे कधी कधी रोचक माहिती शोधत नसताना देखील मिळते. युरी बेझमेनोव्ह या केजिबीच्या हेराच्या मुलाखतीच्या बाबतीत असेच झाले. वास्तवीक एका अमेरीकन पत्रकारास १९८५ सालात दिलेल्या या फुटीर (रशियाच्या दृष्टीने देशद्रोही) हेराने सांगितलेली गोष्ट आणि त्यात (कदाचीत वाढवून चढवून) सांगितलेले अमेरीकेत (त्याआधीच्या काळातली) सोव्हिएट ढवळाढवळ इतकेच या गोष्टीचे महत्व नव्हते हे सुरवातीस लक्षात आले... हा पठ्ठ्या सत्तरच्या काळात भारतात केजीबीचा हेर म्हणून काम करायचा. म्हणजे उमेदवारीच्या काळात तो जेंव्हा रशिअन वकीलातीत काम करायचा तेंव्हा केवळ नोकरदार म्हणून करत असावा.

आठवण...

लेखक सतिश गावडे यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 21:40 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज दुपारपासून धो धो पाऊस पडतोय अगदी कोकणातल्या पावसासारखा तसा मी इथे आहेच कुठे मी आता कोकणातच पोहचलो आहे, त्या हिरव्यागार डोंगर टेकडयांवर, दुथडी भरुन वाहणार्‍या ओढयांकाठी सर सर तीरासारखे पाणी कापत जाणारे तुम्ही अन तुमच्या पाठोपाठ मी किती छान होतं ना आपलं आयुष्य फक्त आपणच होतो आपल्या आयुष्यात फक्त तुम्ही आणि मी गाव सोडलं आणि त्याबरोबर मी तुम्हालाही सोडलं आज तुमच्या आठवणींनी मन व्याकुळ झालंय डोळे भरून आलेत तुमच्या आठवणींनी आजुबाजूला कुणी नाही म्हणून बरं आहे नाही तर मला थेट पावसातच जाऊन उभं राहावं लागलं असतं कुठे असाल तुम्ही सारे आता, खरं तर तुम्ही नसालच आता, गाई म्हशींना कुठे वीसेक वर्षांपेक्
काव्यरस

मोठ्यांचे मोठेपण आणि त्यांची विनम्रता!

लेखक विद्यार्थी यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 20:09 या दिवशी प्रकाशित केले.
विश्वविहार करताना नारद मुनी एकदा वसिष्ठ ऋषींच्या आश्रमात पोहोचले.निरनिराळ्या वयातील विद्यार्थी तिथे बसून अभ्यास करत होते. त्यातील काही विद्यार्थी ७०-७५-८० वर्षांचे होते. ते पाहून नारदांना गम्मत वाटली. ते वसिष्ठ ऋषींना म्हणाले, "माझा शिष्य ध्रुव (ध्रुव तारावाला) याला तर मी थोड्याच काळात अढळ पदावर पोहोचवले पण तुमचे हे शिष्य संपूर्ण आयुष्य घालवून काहीच मिळवू शकले नाहीत. गुरु म्हणून तुम्ही त्यांना काय मिळवून दिले?" वसिष्ठ ऋषीं त्यांना नम्रपणे म्हणाले, "आपण देवर्षी नारद आहात, तुमची आणि माझी बरोबरी कशी बरे होऊ शकेल?" हे संभाषण संपता संपता संध्याकाळ झाली.

आमचा पण बिग बॉस भाग २

लेखक यमन यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 18:34 या दिवशी प्रकाशित केले.
व. पू . …. ह्यांनी बहुतेक सनी लिओन चा उल्लेख "सखी "म्हणून केलाय ह्यांच्या अनुदिनी वरती ह्यांचा मनिला घातलेला आणि टक्कल पडलेला फोटो आहे . "भाई कडे बघून "आपण सारे पी. एल." असं रंजलेल्या 'गांजलेल्या पुरुषां वरती असं खास एखादं पुस्तकं लिहायला पाहिजे . असो . सखी आज सकाळीच दिसली . आमच्या पोरी असले कपडे घालत नाहीत म्हणून ह्यांच्या सारख्यांच फावत . फिक्कट लिंबू कलर ची शिफॉन साडी ;माने पर्यंत रुळणारे दाट केस .अगदी किरण सारखी . फक्त केसांवर सोन चाफ्याची कमी .अशा सौंदर्याला सुगंधाच कोंदण हवंच . हि पोरगी म्हणजे वाऱ्याची झुळूक .

एका मंदिरात...

लेखक जव्हेरगंज यांनी शुक्रवार, 02/10/2015 17:38 या दिवशी प्रकाशित केले.
मी राहतो त्याठिकाणी एक अवजड बोजड मंदिर आहे. पण मी तिकडे फारसा जात नाही. रात्रीचं हे मंदिर मला भेसुर वाटते. कलुळात 'कवशी' दिसते असं मला एकजण म्हणाला होता. बऱ्याच वर्षापुर्वी कुण्या 'कौशल्या'ने ईथेच ऊडी मारली मारली होती. तिचं भेसुर भुत ईथंच वावरतयं असा माझा समज झालाय. रात्रीचं मी तिकडं कधीच फिरकत नाही. भल्या सकाळी उठुन मी मंदिरात जातो. गाभाऱ्यातल्या अनाम परड्या मला जोगवा मागतात. पाट्यावरचा लालबुंद गंध माझ्या कपाळावर अलगद जाऊन बसतो. चाफ्याची सुगंधी फुले माझ्या हाताकडे झेपावत येतात. मी त्यांना देवीकडे फेकतो. आतल्या काळोखात मला फारसं दिसत नाही.