जरी अज्ञात देशाचा किनारा गाठला होता तरी वारा शिडामधला जरा खंतावला होता दूरवरचे दिवे तिथले झळाळून पेटले होते तरी अंधार हटवादी जरा रेंगाळला होता वितळत्या चंद्रबिंबाने दशदिशा भारल्या होत्या तरी त्या चांदरातीचा कवडसा गोठला होता

आज पांडव पंचमीच्या निमित्ताने केलेली कविता ... श्रीकृष्णा रे कसा मी सोडू बाण कंठाशी आले मम प्राण || धृ.|| शंख पांचजन्य हा घुमतो आज ह्या रणी त्याचा निनाद घुमतो कानी मम शरीरासी कंप सुटे हा भारी गांडीव धनुष्य न धरी करी चाल माझ्या समोरी आप्तेष्ट हे जमले भीष्म पितामह दुर्योधन सगळे माझ्या विरुद्ध काही बाही वदले कसा वार करू युद्धविन्मुख माझे मन पाहुनिया मम आप्तस्वजन ||१|| द्रोणाचार्यांच्या गृही कौरवांसवे मी खेळलो धनुर्विद्येमध्ये पारंगत झालो द्युत खेळताना राज्य आम्ही हे हरलो वनवासा जाते झालो चाल राज्य न मिळे मागुनिया आता कौरव उभे ठाकले युद्धाकरिता मम चित्तासी न मिळे स्थिरता स्वजन

सावळ्या रानाच्या कुशीतून शिवार मोहरले उभ्या शेतात निळे आभाळपक्षी उतरले राईराईत सूर्यदूतांचा पदर उलगडला झाडाझाडातून कोवळा गंध ठिबकला भिरभिरणाऱ्या ऊन्हाची झुळूक भवताली नाचली बहरलेल्या फांदीवरील पालवी हळूच कुजबुजली तांबड्या पायवाटेने दूर गवतात पाय पसरले वाऱ्याचे रुपेरी सूर पानात रुमझुमले बाभळीच्या हिरवट सावल्या पिकात सांडल्या दाण्यादाण्यात रानपाखरांच्या चोची बुडाल्या रंग पिकल्या झुडुपाचा बांधावरती देह झुकला चहुकडे हिरव्या नक्षत्रांचा मळा फुलला