सरसरत्या सरिनी तुझी आठवण यावी रिमझिम पावसात माझ्या सवे तू भिजावी हुरहुर काळजात किती माझ्या ग मनाची तगमग फार होई कशी तुला कळवावी हुरहुर काळजात किती माझ्या ग मनाची तगमग फार होई कशी तुला कळवावी कधी उगवतो दिस तोहि मावळू पाहतो तुला कुशीत ग घेण्या जिव कासाविस होतो झालो मायेला पारखा तुझ्या माझ्या विरहाने दोन शब्दाच्या प्रेमाला आत्ता किती ग बहाने कधी डोळे मिटताहि स्वप्ने तुझीच का यावी किलबीलती पहांट तुझ्या सवेच दिसावी आता ओढ़ या मनाची कशी कुणाला कळावी राती चांदण्या साथीने माझ्या अंगनी तू यावी

रस्त्यांवरून फिरताना, मजेमजेत धावताना खिदळत असतो, उधळत असतो आम्ही थकून जेव्हा बसतो तिथेच, बाजूला एखाद्या झाडाखालच्या दगडावर माझ्या मांडीवर बसून सानुली माझी करते चाळा माझ्या शर्टाशी डाव्या हाताचा अंगठा तोंडात तसाच ठेवून माझ्याकडे मान तिरपी करत पाहते आणि विचारते अंगठा तेवढ्यापुरता तोंडातून काढत, "बाबा, आपण घरी कधी ज्यायच्य?" मी हसतो, लगेच दोन्ही हातांनी तिला उचलून घेतो गुदगुल्या करीत तिला खांद्यावर टाकतो खळखळून तिच्या हसण्याने प्रश्न वाहून गेलेला असतो मग आम्ही जातो बागेत बरीच गर्दी असली तिथे जरी हिरवळीवर एक कोपरा धरून आम्ही बसतो पण, मिनीटभरच, कारण... पुन्हा सुरू होते पळापळी सुपारीच्या झाडाभोवती

गूढ जांभळ्या कोन्यात क्लांत आदिम श्वापद माझ्या मातीच्या पायांची लाल, रांगडीशी याद कधी शुभ्र झळाळतो एक कोना आरस्पानी अद्भुताची निळी हाक मग गुंजतसे कानी कुतूहलास पारव्या केशरीशी ज्ञानफळे हिर्वळीस सर्जनाच्या किल्मिषांचे खत काळे कल्लोळती रंगरेषा अशा रात्रंदिन मनी इंद्रधनूची कमान शोधू कशाला गगनी