असे समुद्र अथांग, मन त्याहूनही खोल हिमालय जो उत्तुंग, मन त्याहूनही थोर वाहताना होते नदी कधी वाकडी वेल्हाळ मन जागच्या जागीच आणि तरीही नाठाळ लहरी वारा आणे पाण्यावरती तरंग मनी उठता तरंग लहरते अंतरंग वेगवान प्रकाशाला संथ काळाचीच साथ संथ जीवनी राहून मन धावते वेगात तारे टांगले ज्यावर त्यास म्हणती अंबर मन टिपते विश्वाला, मन विश्र्वाचे झुंबर मूल पाहताच मन लहानाहून लहान तेच तन तेच मन खरे तेव्हांच महान हाव भाव राग लोभ, मनी अगणित मिती देव धर्म पाप पुण्य, सारी त्याचीच निर्मिती अवकाश पोकळीत होय अंधाराची सीमा मनाच्या पोकळीला नाही कसलीच सीमा क्षण त्यास युगासम, युग कधी त्यास क्षण जगण्यास प्रेरक ते मन

माझा कावळा अजब जीवखड्याशी खेळतो इहलोकीच्या अंगणी परलोक धुंडाळतो माझा कावळा गणिती तेरा आकडे मोजतो आठ नख्यांच्या अष्टकी पंचप्राण मिळवितो माझा कावळा तत्वज्ञ गुह्य विश्वाचे जाणतो जे जे पिंडी ते ब्रह्मांडी पिंड फोडून सांगतो पैलतीरी कोकताना हळवा का होसी काऊ जीवखड्याची रे माझ्या आज नको वाट पाहू