सुलभा ब्रह्मे नी कुलूप उघडले अन वस्ती गृहाच्या खोलीत प्रवेश केला बारावीला टॉपर असलेली सुलभा न पुण्याच्या बी जे मेडिकल मध्ये प्रवेश घेतला होता डॉक्टर होण्याचं मुख्य कारण म्हणजे समाज सेवा हे तिचे सुप्त ध्येय होत - २ दिवसांनी प्युन आला अन तिला एक फॉर्म दिला त्यात तिला तिची माहिती जसे नाव पत्ता फोन नंबर इत्यादी भरायला सांगितला व एच ऑ डी साने सरांची त्यावर स्वाक्षरी घेण्यास सांगितले - ती ते कागदपत्रे घेऊन सरांच्या ऑफिस मध्ये आली - सर मे आय कमं इन ? या - तिने ती कागद पत्रे साराच्या जवळ दिली व आदबीने उभी राहिली वाट पाहात सरांनी ती वाचली व तिच्या कडे बघितले त्यांची नजर तिच्यावरून फिरत होती स

आजकाल टीव्हीवर येणार्‍या अनेक जाहिरातींतून उत्पादन/सेवेच्या जाहिरातीसोबतच स्त्री-पुरुष समानतेला हलकेच स्पर्श केलेला असतो. मुली मुलांपेक्षा कमी नाहीत , कर्तृत्वात मागे नाहीत हे अधोरेखित करण्याची जणू स्पर्धा असते. अमेझॉन मनी ट्रान्सफरच्या जाहिरातीत मात्र एक मुलगी आपल्या मित्राला अर्थिक मदत करताना दिसते. स्मार्ट वॉचकरिता जमवलेले पैसे ती मित्राला विमानाच्या तिकिटाकरिता देते असं दाखवलंय. छान वाटली ही जाहिरात..

माझं "पलायन" १२: मुंबई मॅरेथॉनची तयारी १२: मुंबई मॅरेथॉनची तयारी डिस्क्लेमर: ही लेखमाला कोणत्याही अर्थाने तांत्रिक मार्गदर्शिका नाही. ह्यामध्ये मी फक्त माझे रनिंगचे अनुभव लिहित आहे. मी जसं‌ शिकत गेलो, ज्या चुका करत पुढे गेलो ते सर्व लिहित आहे. हे लेखन फक्त रनिंगचे व्यक्तिगत अनुभव म्हणून बघितलं जावं. जर कोणाला टेक्निकल मार्गदर्शन हवं असेल तर एक्स्पर्ट रनर्सचं नाव मी सुचवेन. धन्यवाद.

- डॉ. सुधीर रा. देवरे काही वेळा खूप एकटं वाटतं. असुरक्षित वाटतं. आपल्या पाठीमागे कोणीही उभं नाही असं वाटतं. जवळचं असं आजूबाजूला कोणीही नसल्याची भावना बळ धरू लागते. आपण उपरे आहोत. आपण चुकून या जगात जन्माला आलोत. अवेळी आपलं काही बरं वाईट झालं तर? झोपेत. रस्त्यात. एकटे असताना. कोण कोणाला कळवेल? आयुष्य म्हणजे काय? आपण कशासाठी जगत आहोत? जन्माला आलोत आणि आतापर्यंत कर्मधर्मसंयोगाने वाचलोत म्हणून फक्तह जगायचं का? या जगण्यामागे आपला उद्देश काय? पोटापाण्यापुरतं कमवण्यासाठी नोकरी करत रहायची. पुस्तकं वाचायची. आणि अधूनमधून काही लिहिण्यासारखं वाटलं तर लिहायचं. बस.