तू परत येणार नाहीस हे मला केव्हाच कळलं आहे माझं वेड मन मात्र अजून तसं तुझ्यातच गुंतलं आहे माझाच मूर्खपणा होता तो सारं काही गृहीत धरलं मी डोळे मिटून अंधा~या रात्री झणी शिडात वारं भरलं मी कसा दोष तसा देऊ तुला मी तुझं तसं काहीच चुकलं नाही पण मी तरी सांग काय करू पापण्यांवरचं पाणी सुकलं नाही कशीही होवो तशी माझी अवस्था तुझंच भलं असेल मनात माझ्या हसेन इथे मी लपवून आसवाना जखमा असतील जरी मनात ताज्या जगाच्या पाठीवर, कुठेही राहा तू फुलू दे गुलमोहर तुझ्या अंगणीचा पडतील जिथे जिथे पाउले तुझी, असू दे हळूवार मखमलि गालीचा

माझा प्रत्येक निवांत क्षण तसा तुझ्याच आठवणींनी सजलेला मनाचा प्रत्येक कोपरा तसा, तुझ्या आठवणींच्या दव बिंदुत भिजलेला अस कधीच झालं नाही तसं आधी मी मलाच हरवून बसलो आहे आता कळेना मला अशी काय जादू केली तू प्रत्येक चेहरा तसा तुझाच वाटतो आता चाहूल कुणाची जेव्हा कधी लागते मला तू आल्याचा भास होतो मला तसा आता पाना फुलांत, नदी ओढ्यात, सागराच्या फेसाल लाटेतही दिसतेस् मला तू आता कधी होवो न होवो भेट यापुढे आपली तुझा चिवचिवाट कानात गुंजेल माझ्या अवचित मंद झुळुक येता वार्‍याची तुझं निखळ हासू कानात घुमेल माझ्या

माणुस १ यांच्या 'गजल' या गजलेच्या विडंबनाचा हा अजून एक प्रयत्न. केशवसुमारांचे (गजल) हे विडंबन वाचून मलाहि त्या सुंदर गजलेचा विडंबन पाडण्याचा मोह झाला.

आमची प्रेरणा माणूस१ यांची सुरेख गज़ल मंदसा अन, निर्विकारी , बाज होता पण तरी ही जाहला आवाज होता पादला तो शांतपणे बघ दोन वेळा काय हा खाऊन आला आज होता? पाडले मीही प्रयत्ने काव्य थोडे पण विडंबन हाच माझा बाज़ होता आग शब्दांतील कसली डोंबलाची खानदानी आमचा तो माज होता तोंडदेखी वाहवा केली न माझी येव्हढा का तो कवी नाराज होता? लाथ थप्पड ह्या अशा आभूषणांनी सजवला नेहमीच अमुचा साज होता मी कशाला रोज त्या जातोय वाटे ? हेच उत्तर, "माल गर्रेबाज होता" !