ॐ नमो सुरादेवते | क्लेशहारिणी जगन्माते | जी आम्हा नशेप्रत नेते | अखंड नमन करितो तिज ||१|| जे तुझे परमभक्त | मूढ ज्यांस बेवडे म्हणत | मद्यपी ते सदोदित | तव स्तुती करती अहर्निशी ||२|| जरी त्यांनी अनेक लिहिली | स्तुतिपर काव्ये तुजप्रती भली | ना तुझी पोथी लिहिली | म्हणून हा ग्रंथप्रपंच ||३|| जरी हा अनिकेत मूढमती | काव्यात मुळीच नाही गती | खरीच जी तुजवर भक्ती | ग्रंथ तडीस नेईल हा ||४|| म्हणोन मी ऐसे म्हणतो | तुझे चरणतीर्थ आधी प्राशितो | त्यावरीच हा ग्रंथ लिहितो | सुरेख होईल नि:संशय ||५|| तेव्हा आता माते | तूच माझिया हस्ते | लिहावेस ह्या ग्रंथाते | कृपा करावी भक्तांवर ||६|| ह्या ग्रंथाचे करोनि

आमची प्रेरणा श्वास स्वतीचा यांची कवितादृष्टी भ्रम (दृष्टी भ्रम) . गेले कित्येक दिवस मला मी .... जरा बरा वाटत होतो. मग गुत्यात चमकणारे दिवे. आता पाहतो तर, वाढलेले कान. उद्या कदाचित!! शेपटी ही दिसेल. आणि पुढे, खूर आलेले हात. किंवा मग आणखीन काही... अस्पष्टसं..... ढोस केशवसुमार ................ ०६-०३-२००८

संदीप खरे यांच्या काव्यांवर सध्या तलवार चालवली जाते आहे. केशवसुमार, धनंजय, सर्किट, ओगले साहेब यांच्या खमंग भाजलेल्या खार्‍या शेंगदाण्याच्या पुडित माझा हा खवट, कुसका शेंगदाणा खपवून घ्यावा ही विनंती. चाल : मन तळ्यात मळ्यात, जाईच्या कळ्यांत.... खर गव्हातं, तांदळातं, गूळाच्या शिर्‍यातं.. खर नाजूकशी एक गार, माझ्या वरण आणि भातात.. घरी चाळणींची चळचळ वाढे खरखरं उगी तशात इथे वाण्याला सांगतो आणि अरे वाणी.. असे भेसळ तुझ्या मालात.. भिडू लागे राख दातालाही माझ्या दातांची धार घशात... माझ्या नयनी लक्ष त्या धारा आणि राग तुझ्या डोळ्यांत... - प्राजु

संदीप खरे यांचे 'अताशा असे हे मला काय होते?' ही आमची प्रेरणा. अताशा कसे हे मला काव्य होते? कुण्या कवीच्या पाणी डोळ्यात देते बरा वागता वागता फीट येते विडंबून शब्दात ते काव्य येते जरी वाचता हा पसारा कवींचा कसा हर्षतो चोर माझ्या मनीचा असे हालते आत जोरात काही मिळे माल कच्चा तरी तो मलाही नसे ती दयाही, अनवधान नाही कसे ते विडंबू, असे भान तेही जसा चोर निघतो धनाच्या भिलाषा सगळे नकाशे, अनुमान नाही जसा ऐकू येतो कवींचा इशारा क्षणी दूर होतो मनींचा पिसारा विडंबून ज्या रोज जातो पळूनी कवींनाच त्या मागू जातो सहारा कशी ही अवस्था कवी

आमची प्रेरणा संदिप खरे यांची अप्रतिम कविता नसतेस घरी तू जेव्हा नसतेस घरी तू जेव्हा जीव हलका हलका होतो पीण्याला जमती सारे अन्‌ एकच गलका होतो नभ फाटून वीज पडावी जल्लोश तसा मी करतो ही शुद्ध जरा क्षीण होते अन्‌ पती बोलका होतो येताच विड्या ओठांशी मी दचकून बघतो मागे खिडकीशी थांबून ओढा मग गंध तयांचा जातो तव घरात अवतरण्याच्या मज स्मरती घातकवेळा घर भरभर अवरून सगळे मी पुन्हा सात्त्विक होतो तू सांग सख्या मज काय तू केले मी नसताना ? माझा मग जीव उगाच भात्यासम धडधड करतो ना अजून झालो चालू ना ह

मन अंधाराचा काठ मन चांदण्यांचे तळे मन आभाळ उंचसे मन धुळीची पावले मन आवर्त फिरते मन हळवे कोवळे मन एक सूर्यफूल त्याला सुखाचाच ध्यास किती सोसून झळांना होते शेवटी उदास मन बेट हे वेळूचे असे मोत्यांनी भरले परी मिटते नयन जसे फुलले फुलले मन सतारीची तार मन इवला तुषार मन कुणाला कळेना असा मोहक झंकार