आमची प्रेरणा संदिप खरे यांची अप्रतिम कविता नसतेस घरी तू जेव्हा नसतेस घरी तू जेव्हा जीव हलका हलका होतो पीण्याला जमती सारे अन्‌ एकच गलका होतो नभ फाटून वीज पडावी जल्लोश तसा मी करतो ही शुद्ध जरा क्षीण होते अन्‌ पती बोलका होतो येताच विड्या ओठांशी मी दचकून बघतो मागे खिडकीशी थांबून ओढा मग गंध तयांचा जातो तव घरात अवतरण्याच्या मज स्मरती घातकवेळा घर भरभर अवरून सगळे मी पुन्हा सात्त्विक होतो तू सांग सख्या मज काय तू केले मी नसताना ? माझा मग जीव उगाच भात्यासम धडधड करतो ना अजून झालो चालू ना हुशार अजुनी झालो तुज पाहून मी डगमगतो अन् चरणा वर तव पडतो !