कंपीत गात्र होई तू छेडिल्या सुरांनी श्वासात खोल जाई मिसळून रातराणी बेहोष मंद तांडे निघताच चांदण्यांचे क्षितिजास अन पहाटे ही चंद्रिका दिवाणी उठती अनेक हलके हलके तरंग कोठे गंधीत रात्र होई घुमवीत धुंद गाणी आल्हाद स्पर्श होई पात्यावरी धुक्याचा लाजून हिरवळीचे काळीज होत पाणी (हळुवार मंद होई हा दीप तेवणारा वारा तशात गाई बेधुंदशी स्वराणी) वितळून या क्षणी मी माझीच ना उरावे उजळून जात काया, लावण्य हे नुराणी घेई टिपून हलके हे क्षण यौवनाचे दृष्टीस आज सांगे बघ मौन होत वाणी हलकेच गूज सांगे ती रात्र पांगताना बेधुंद मीलनाची अन् ठेवते निशाणी वर्षाव अमृताचा ..

नक्कीच काहीतरी चुकतय आज कशान हे मन वेड दुखतय आज? कधीच्या सुचलेल्या दोनच ओळी पिंगा घालतात भलत्याच वेळी अनावर रात्री चांदण्याची खेळी सृजनाच सुख सुद्धा खुपतय आज! मनातल गाणही ओठांवर नाही सुरांच गाव कुठे दूरवर राही उजाड माळ का वाट माझी पाही? आभाळही पापण्यांत झुकतय आज! उदास झाडांची गळतात पानं निस्तेज चंद्राच वितळून जाणं धुक, जस दुखणं जुनं-पुराणं उफाळून पुन्हा का सलतय आज?

सुखस्पर्शी लाटा अविरत वारा अफाट जल अथांग आणी हा समुद्रकिनारा भावनांचा उद्रेक कधी उदासीनतेचा मारा मनी आठवणींचे काहुर आणी पारवा भिरभिरणारा एकांताचा खडक विचारांचा झरा कल्लोळ दाटलेला आणी माझ्यातला मी तळमळणारा मिटलेले ओठ डोळे पाणावले जरा भरुन येई ऊर आणी सुर्य मावळणारा मन शांत होईपर्यंत बसे मी त्या समुद्रकिनार्‍यापाशी तो विचारे मग मला, येशील ना रे उद्या? आणी मी परतणारा..

गाळलेली हात भट्टीची>> लेवुन तवंग नवसागराचा, दारु होती तेलकट|| न पोलिसांचे डोंगर आडवे न एक्साईज चे किल्ले रासवट|| देशीच्या बारची दारं उघडी सताड उद्याचा दिवस आहे रात्रीच्या पल्याड|| बरोबर हवी खरी , साथ खमंग चखण्याची खारे दाणे ताजे ताजे , अन ग्लास हवा काचेचा|| शिलगावुनी सिगारेट मारला एक झुरका|| सोडा/पाणी टाकुन घेणे मला कधी ते जमणेच नाही || फेसाळलेली दारु आणते एक आगळीच खुमारी दुसर्‍याच्या पैशाने प्यायची तर लज्जतच न्यारी||

माझ्या एका मैत्रिणीची ही ईंग्रजी कविता काल वाचली...मनाला स्पर्शुन गेली. तिच्या कवितेचा स्वैर अनुवाद करण्याचा प्रयत्न केला आहे... मुळ आशयाला धक्का न लावता मराठीत अनुवाद करताना काही बदल केले आहेत..... काहि चुक असल्यास संभाळुन घ्यावे..( शुध्द्लेखनात चुका असल्यास प्लीज सांगा... मी थोडी कच्ची आहे त्यात.) (मुळ कविता..

येतो एक आवाज गुत्यातून चीरुन दारुड्यांचा पडदा.. अन रम, आपली व्हिसकी दंग पिण्यात बेवडा...!! अन इथे... पुन्हा पिण्याची उबाळ येथे पडले हो बेवारस... बेवडा एक परि, करुनी तंगडी वरी हसले सगळे त्यावरी, खी खी खी...

प्रेरणा जयवीताईंची साधी, सोपी आणि मस्त कविता लज्जत सुखाची. (कविता वाचून त्याचा माझ्या खर्‍या आयुष्याशी संबंध लावल्यास मी जबाबदार नाही. ;-) ) लेवून तवंग तेलाचा भाजी होती गुळमट भरपूर तूप लावूनही पोळी झाली चामट होती मनात प्रचंड भिती न कुठे होता दूधाचा थेंबही खिडकी होती उघडी सताड शेजार्‍यांचा बोकाही कुंपणाच्या पल्याड झालं ते भरीत असं बेचव आणि अळणी जरी स्वयंपाक सोपा, मला कधी तो जमणेच नाही. कढीला हवी खरी, फोडणी खमंग हिंगाची हिंग थोडा ताजा अन्‌ मोहरी हवी शेजार्‍यांची तडतडलेली मोहरी आणते आगळीच खुमारी दुसर्‍याने बनवले

गुलमोहर.! माझ्या अंतर्बाह्यात सामावलीस तू. दूरवर पसरलेल्या मार्गात माझ्या उभी होतीस तू. अन् मी पुढेच जात राहिलो, गुंग होऊन माझ्या विचारांत. जीवनही गुरफटून गेले त्या अनुत्तरित प्रश्नांत. तुला भेटण्यास दोन शब्द बोलण्यास वेळच कुठे होता? आता... आता तर पर्जन्यधारांसमवेत बरसतेस तू. आणि शेवटी वेळ असताना मजपाशी घाईत आहेस तू. काय सांगू, काय सांगू आपण... अजाणताच म्हणतो - आहे बेमौसम हे शहर. पुन्हा कधीतरी भेटूया... अलविदा - ए - गुलमोहर.!