जिंका हारा पाडा झोडा एकमताने सत्ता येता लोणी चापू एकमताने टांगायाची बाकी आहे वेशीवरती अब्रु लुटूया जत्रेनंतर एकमताने देश आमचा तरुणाईचा पहा झोपला म्हातारे पोलाद म्हणवती एकमताने सत्तेसाठी सोडले पहा कमरेचेही नागवा म्हणती समोरच्याला एकमताने सत्तेच्या सर्कशीत नाहि मजा राहिली विदुषकांनी केला गोंधळ एकमताने सारे लढती खुर्चीसाठी प्राणपणाने वार्‍यावरती देश सोडला एकमताने तरीही वेड्या आशेने मत देतो आहे राज्य स्वतःचे चालवेन या एक मताने -ऋषिकेश

वेगाने होणारे शहरीकरण , तन्त्रज्ञानातील बेसुमार प्रगती याचा परिणाम ५० वर्षांनी (कदाचित) असा झालेला असेल.. त्यावेळच्या बाप- लेकाचे संवाद या कवितेत व्यक्त करण्याचा प्रयत्न....

जेव्हा ते मावळतीच्या शेजार्‍याघरीं बालेकिल्ला बांधत होते - तेव्हा ते होते पवित्रभूमिरक्षक! जेव्हा ते उगवतीच्या शेजार्‍याला रक्तबंबाळ करीत होते - तेव्हा ते होते शहीद व्हायला निघालेले स्वातंत्र्यसैनिक! आता त्यांच्या बंदुका रोखल्यात आमच्यावरच - हो, खरे आहे - ते आहेत दहशतवादी!!

क्षितीज दुरुन फार छान दिसते, म्हणुन त्याकडे नुसते पहायचे नसते. तर त्याला आपण गाठायचे असते.. सुर्य चंद्र जिथे रोज उगवतात, तिथे आपणलाही एक दिवस पोहचायचे असते. म्हणुन त्याला आपण गाठायचे असते.. जितके आपण पुढे पळू तितके तेही पळते, पण आपण मुळीच कंटाळायचे नसते. तर त्याला आपण गाठायचे असते.. खुप लोक असेही असतात जे मागे ओढतात, पण आपण क्षितीजाचेच ध्येय ठेवायचे असते.

वेदना ही आज माझी - अंतरीची साद आहे देह माझा चंदनी अन चित्ती तुझा नाद आहे । जगताना जगले असे मी ध्यास तुझा घेउनी उमगले अंती आता - श्वास माझा तूच आहे । दिवस चालती काळोखाला सांगाती घेउनी रवी-शशी नभी असता अंधाराचे नाव आहे । सतत वर्षती अमृतधारा परोपरी धरेवरी अंतरी स्मरणांचा धगधगणारा दाह आहे । वाटेवर चालता मिळे काटेरीच पखरण ही रंग गंधी फुलाफुलांचा गाव तर दूर आहे । चांदण्यांची शुभ्र फुले - वेचियली मी येथे भंगलेल्या स्वप्नांचा त्या आज मला शाप आहे । डोळ्यांनी माझीया आजही, घात माझा केला सांगितले सार्‍यांना की दुः खाचा हा घाव आहे । र्‍हुदयीच्या जखमा अशा अलवार मी त्या जपल्या ब