वर्णन (पुन्हा लेखन) (जुने वर्णन येथे आहे) (चालः तमाशातले सवाल जबाब) (सवाल जबाबात प्रत्येक पक्ष एकमेकांवर कुरघोडी करतो. प्रस्तुत सवाल जबाबात तो आणि ती एकमेकांची स्तुती करतात.) तो: अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss पदर उडतोय वार्‍यावर चवळीची तू शेंग शेलाटी लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss कोरस: आली नटून थटून ही बया, हो पाव्हन, लावती लळा तुम्हा पुन्हा पुन्हा घेवुन जा घरला एकदाची, नायतर ज्वानी जायची वाया...

झाले गेले विसरुनी जाऊन झाले गेले विसरुनी जाऊन, सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ध्रु || न जुळू शकल्या आपूल्या तारा न फुलू शकला मनमोर पिसारा माणूस म्हणूनी ओळखशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || १ || उलटे सुलटे पडले फासे दान दैवाचे हातात न गवसे रिते हात पकडशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || २ || न लागली मेंदी हाती न लागले कुंकू माथी अखेरचे तू बघशील का? सांग तू माफ करशील का? करशील का? || ३ || - पाषाणभेद

उन्हात लखलखणारे झुंबर मनात वसलेला गुलमोहर नजर खिळवुनी जिकडेतिकडे नजरबंदिचा खेळ खेळतो लाल तांबडे शेले उडवित हिरव्या छायेतुन सळसळतो गारुड याचे चराचरावर कधि पानांच्या पडद्याआडुन हळूच हसतो लाल तजेला कधि तेजाचे पलिते घेउन फुलांनीच हा रसरसलेला वैशाखाचा घुमवित जागर घरी, अंगणी, वाटेवरती कुठे माळरानी एकांती तप्त उन्हाच्या काहिलीतही मोहरलेली याची कांती पायांखाली कुंकुम-केशर

काजळल्या रात्री - आशंकित गात्री उसासे ही धात्री - भयभीत । गोठलेले जिणे - बंध हे पडले कोडे हे कसले - ईश्वरास । दुर्दैवी पखाली - दैन्यही सामोरी कावड अंधारी - काळ वाही । अस्मानी, सुल्तानी - घोर हा जीवासी नसे आसराही - कोणा येथे । करपली भूमी - उजाड ही सृष्टी ओसाड ही वस्ती -खिन्न शांत । तेज ते उजळे - काळोख्या गर्भात आस ही नेत्रात - वसुधेच्या । स्वये भाग्य लक्ष्मी - बळ ते सावरी माळराना वरी - अवतरी । शपथ ग्रहण - करिती प्रमाण राष्ट्रास्तव प्राण - देऊ आम्ही । शृंखला दास्याच्या - गळोनी पडती बंध हे तुटती - अमानुष । निजाम, आदिल - ही कुतुबशाही मात अ

वाटंला डोळे जीव थकला धनी कधी हो येता घरला साजण माझ्या स्वप्नीच आला मला दिलाचा दिलवर भेटला तगमग जिवाची होतेया भारी रात सरली कधी येतेया स्वारी वृंदगान : मर्दानी तोरा हसतोय छान हिच्चा नवरा शारूख खान माझा डोळाच पटकन लागला मला दिलाचा दिलवर भेटला नणदेचा दादला डोळा मारी इष्टेटीवरती नज्जर सारी वृंदगान : बटाटे डोळे टमाटे कान नण्देचा नवरा इर्फ़ान खान हा ठेवा मी जपून ठेवला मला दिलाचा दिलवर भेटला राती अचानक खोलीत आला मला पाहुनी दिवा मालवला..

तडकलेला माळ जळणारं रान फेसाळता धुराळा धुराळ्याच्या थारोळ्यांत टळटळीत उन्हाचं मी न्हाणं घेतोय ! गाठुळलेल्या बुंध्यावर ठणकणार्‍या सांध्यांवर सोलावलेली साल तराटलेल्या फांद्यांवर लटकणार्‍या कबंधागत मी टाहो फोडतोय ! शिशिर-बहर चक्राच्या नि वैशाख ज्वाळांचा हा सदाचा आवर्त नाही. मृगजळांच्या मागे जात माझा मलाच मी भ