चार भिंती अन डोक्यावरती आहे छप्पर म्हणायला.. जीव जडु दे त्याला लागु आपण ही घर म्हणायला.. मदत घेतली नाही मित्रा इतक्यासाठीच तुझ्याकडुन लोक लागले मलाच असते तुझाच चाकर म्हणायला जेव्हा जातो त्याच्यापाशी ह्ट्टापाशी अडुन बसतो.. त्याला आता नकोच आहे कुणीच ईश्वर म्हणायला... दु:ख जरी तु देवुनि गेलीस हसतमुख मी असे सदा निमित्त झाले दुनियेला असते दिली तु ठोकर म्हणायला.. सभ्यपणाच्या वस्त्राआडुन मला दाविता पुच्छच त्यानी.. त्यांना देखील हवेच होते मी ही वाSSनर म्हणायला... क्षितिजावर मी धावुन गेलो लांघुन गेलो सर्व दिशा. जिथे मी गेलो तिथे लागले दे दे भाकर म्हणायला.. इथे तिथे मी विखरुन गेलो..मोडुन गेलो डाव

ऐक धरित्रे, तव उदरातील गर्भांकुर ते नवे नव्हाळे उमलून येता अंगांगावरी बाहू तुझे गं लेकुरवाळे ग्रीष्माचा गं अफ़ाट वणवा थोडेसे तू सोस उन्हाळे तुझ्याच साठी घेऊन येईन मेघ अनोखे निळे सावळे सचैल घालेन स्नान तुजला बहरून येशिल राजस बाळे ! लेऊन घेशील साज आगळा माणिक, पाचू, मोती पोवळे तृप्त होऊनी, गीत तुझे मग कडेकपारीतूनी झुळझुळे इंद्रधनूच्या झुल्यावरी गं घेशिल हलके तू हिंदोळे आज लेऊनी घे गं तूही सुर्याचे हे लखलख वाळे उद्या पुन्हा मी बरसत येईन पुरवेन आणिक तुझे डोहाळे - प्राजु