मिसळपाव
हवाई..
3
माझे साक्षात्कारी बद्धकोष्ठ
तसा मी लहानपणापासूनच वेगळा. ज्ञानमार्गी! तर्कसम्राट, पुरोगामी आणि बुद्धीनिष्ठ. खा खा खाणे आणि बसून राहणे या माझ्या सहज प्रेरणा. धोंडो म्हणतात "सहज प्रेरणांचे दमन विकृतीचे एकमेव कारण आहे". मी कधीच तसले दमन केले नाही. आमचे तात्या "हलका, सुपाच्य आहार घे. नियमित व्यायाम कर. " असे जुनाट रूढीवादी सल्ले देत. मी त्यांच्याकडे कधीच लक्ष दिले नाही. अपचनाच्या एका विलक्षण गर्तेत सापडलो. पोट सतत जड, मन सतत अस्वस्थ. आत्महत्येकडे प्रवृत्त! धोंडो म्हणतात "अनारोग्य महत्वाकांक्षेचे सुप्त कारण आहे. ते टाळण्यासाठी माणूस मोठमोठे झमेले उभे करतो, किंवा आत्मघात करतो ". मी जिवंत राहिलो.
(पुन्हा टवाळी)
प्रेरणा - प्राजु यांची शुभेच्छापर कविता 'पुन्हा दिवाळी'.
वळवळती त्या जिभा, गुलाबी कट्ट्यावरती संध्याकाळी
चुगल्या, लफडी, गॉसिपमधुनी मुक्त चालु दे पुन्हा टवाळी
कुणी कुणाच्या खोलीमधुनी.. ओल्या नवथर सोनसकाळी
सलज्ज लपुनी आले निघुनी, विचारते बघ पुन्हा टवाळी
सजून जाती तरुणी काही, रंग रंगुनी कॉस्मेटिक्सनी
शिट्या मारुनी, गाणी म्हणुनी, हसत चालु दे पुन्हा टवाळी
मिसळपावची लज्जत ऐसी, झणझण तर्री जिव्हा जाळी
आणि चहाचा दरवळ न्यारा, घेउन येतो पुन्हा टवाळी
हास्य-विनोदी झरा वाहु दे, परमेशा!
काव्यरस
पुन्हा दिवाळी..
लखलखती त्या दीप कळ्या, अन पहाट ओली नवी नव्हाळी
मांगल्याचे समृद्धीचे, गीत छेडते पुन्हा दिवाळी..
चमचमती ते बिंदू ओले.. ओल्या नवथर सोनसकाळी
सलज्ज हिरव्या तृणांवरती, विसावते बघ पुन्हा दिवाळी
सजून जाते अंगण अवघे, रंग रंगूनी फ़ुले कळ्यांनी
दारी तोरण ऐश्वर्याचे, लावून जाते पुन्हा दिवाळी
अभ्यंगाची लज्जत ऐसी, गुलाब, चंदन, घेत ओंजळी
आणि प्रीतीचा दरवळ न्यारा, घेऊन येते पुन्हा दिवाळी
प्रेम-मायेचा झरा वाहू दे, परमेशा!
काव्यरस
WWIEF केप टाऊन नवीन
नमस्कार मित्रांनो,
बऱ्याच दिवसानंतर आज मिपावर लिहितो आहे. माझ्या एका प्रकल्पावर काम सुरु असल्याने लेखन करता आले नाही तरीही एखादी तरी चक्कर मिपावर असतेच.
असो, वर्ल्डवाईड इनोव्हेटीव एज्युकेशन फोरम 2010 साठी माझी निवड केप टाऊन येथे झाली होती. दिनांक 26 ऑक्टोबर ते 29 ऑक्टोबर या कालावधीत हा कार्यक्रम पार पडला. संबंधित फोरमसाठी देशातून ९ प्रकल्प निवडले होते. त्यात महाराष्ट्रातून माझा एकट्याचा प्रकल्प सादर करण्याची संधी मला मिळाली. सदरील स्पर्धा ही वर्ग अध्यापनात संगणकाचा, तंत्रज्ञानाचा प्रभावी वापर या विषयी असते. सदर स्पर्धा देशपातळीवर मायक्रोसॉफ्ट ही कंपनी आयोजीत करीत असते.
सिमरन...
दोनचार दिवसांपूर्वीच हा लेख टाकण्याविषयी आणि तिचा फोटू टाकण्याविषयी सिमरनची पूर्ण परवनगी घेतली आहे.
आली दिवाळी....
राम राम मंडळी!
काय मग? कसं काय चाललंय? काय म्हणतंय औंदाचं पीक-पाणी? :)
आज धनत्रयोदशी! वर्षभर आपण ज्या सणाची आवडीनं आणि आतूरतेनं वाट पहात असतो तो दिवाळसण (हं.हं...नवविवाहित मित्रांनो, तोच तो..तोच तो, आणि जूनविवाहित मित्रांनो, 'तो' नव्हे पण आपला साधाच दिवाळीचा सण ;) ) आजपासून सुरु होतोय. मी विचार केला, रोज आपण सतराशे साठ खरडी मित्रमैत्रिणींना धाडत असतोच, पण असेही कित्येक मायबाप मिपाकर आहेत, ज्यांच्याशी नेहमीच संवाद होतो असे नाही. तर मग आपण ह्या धाग्याद्वारेच दिपावलीचं अभिष्टचिंतन करुया.
सूड
जेव्हा आपले म्हणवणारेच आपला घात करतात, जिवाभावाचे मित्र पाठीत खंजीर खुपसतात आणि स्वतःची सावली उलटून वार करते, तेव्हा सुरू होते कथा एका सुडाची.
ह्या कथेचा नायक एक सरळमार्गी, मध्यमवर्गीय तरूण आहे. त्याचं आयुष्य मुंबईत गेलं. नोकरी निमित्त २ वर्ष घरापासून तो लांब राहिला. हा तरूण नुकताच लग्नाच्या गोड बंधनात अडकला आहे. आणि सगळ्या नवर्यांप्रमाणे न वागता त्याने स्वतःला गॄहस्थाश्रमात झोकून दिलं आहे. लग्नानंतर काही महिने नोकरीच्या गावी राहिल्यावर तो आपल्या घरी परत आला. आणि ह्या कथेला सुरूवात झाली.देहाची तिजोरी
"काल तुझी निलू दिसली होती मार्केटात. मला बघितलं पण ओळख नाही दिली तिनी. तुला भेटते का गं अजून ती?"
आवराआवर संपवून खोलीत येत ताई म्हणाली.
"नाही गं आता काही संपर्कच नाही राह्यला तिच्या लग्नानंतर. पंकजशीच लग्न झालंय तिचं. दोन मुली आहेत एवढं माहितीये."
"केवढ्या थापा मारायचीस तू तिच्यासाठी आठवतंय का? अगदी आईला तिचा सगळा घोळ कळल्यावरही तिच्यासाठी खोटं बोलणं संपलं नव्हतं तुझं. नशीब तुझं की मला खरं काय ते कळलेलं होतं. नाहीतर आईनी तर तुला कैदेतच ठेवलं असतं शिक्षण संपेपर्यंत."
"हा हा ताई! मी काय कैदेत बियदेत टिकले नसते.