काचेच्या काळ्या, आरसा नसलेल्या तावदानी फक्त तुझाच चेहरा दिसतो जन्मजात जार तू जारिणीचा संग करतो ! देऊनी माझ्या कळीला फुलाची भूल, काय साधलेस सांगताना जरा शहारते कौमार्याच्या गळी माळलास कामाग्निचा अंगार ! कौमार्याच्या अनवट क्षणी तू शिलगवलास वासनेचा कोळसा माळती माझ्या कुंताली कौमार्ययोग्या आरसा ! कातरवेळी, कुवारवेळेस मी मागते कुकवाचा जोगवा गारठधूक्यात दडल्या चंद्रास माझा विटाळ देईल सांगावा ! तुझ्या परतवाटेस मी फासला शेंदुर गोठणबिंदू गाठणा-या बेवारशी रात्रीस शरीरी पेटे अंगार ! कोवळ्या आर्द्र बोटानी मी चाळवते निखारे उरलेत माझ्या भोगल्या शरीरी रासवटलेले तुझे शहारे ! विजयकुमार..................

सावल्या झाकोळलेल्या बोलल्या वाऱ्यास हलके जा उन्हाला सांग आता, थांब.. घे थोडा विसावा पावले चालून थकली गाव अजुनी दूर माझा सांग त्या रस्त्यासही घे श्वास वेड्या तू जरासा सांजवेळी काहुर मनी, दाटती अवचीत डोळे अंतरीचा शाम कोठे ?

"आई " हाक मारली कि सारं आकाश डोळ्यात का गोळा होतं ? कधी कळलच नाही, इवल्याश्या तोंडातून काहीतरी भव्य बाहेर पडावं जसं ज्ञानेश्वरांच्या रेड्यामुखी गीता ! त्या लहानपणीच्या दुरवरच्या गावात ती देवघरात पूजेला बसायची अन् मी तिच्या मांडीवर डोके ठेवून निजायचो शांतपणे, रात्रभर पसरलेलं चांदण डोळ्यात साठवून ! क्षिताजापार सीमा शोधायचा एक जीवघेणा खेळ आयुष्यभर केला, नशाळलेल्या रात्री तिचा हात हातात घेतला की त्या सा-या सीमारेषा धुसर होतात त्याचवेळी क्षितीज धरतीला टेकून धरतीचॆ क्षमा मागू लागते तितकीच क्षमाशील ती मायेचा ओलावा डोळ्यात साठवून अवेळी बरसणारी ! नंदी गेली तेव्हा तिच्या डोळ्यात