तो नुसता हंसायचा, फारफार तर खुणा करायचा तसा कधीचाच येऊन बसला होता,माझ्या साठीनंतर पण, त्याला घाई नव्हती ,कसली मायाही नव्हती लहानपणी,तरुणपणीही, कधी दिसला होता पण तेंव्हा मधेच लुप्त झाला होता बासष्ठीला हॉस्पिटलातही उशाशीच होता, स्तब्ध पहात होता मी विचारलं तर ,अजून वेळ आहे म्हणून खुणावत होता पंचाहत्तरी करायची का बाबा, मुलगा विचारत होता हा मागे मिष्किलपणे डोळे मिचकावत होता ऐंशीनंतर जरा धुरकट दिसू लागले होते तरी हा स्वच्छ दिसत होता कालांतराने ही गेली तेंव्हा दोन दिवस गायब होता सगळे पाहुणे गेले आणि पुन्हा दिसू लागला होता नव्वदी गांठल्यावर सगळे शतायुषीचा आग्रह करत होते तेंव्हाही तो शांत

मोकळं आकाश मोकळा तो रस्ता सकाळची वेळ कोवळ्या उन्हाचा तो खेळ सदा सडा प्राजक्ताचा त्यांवर राज्य ते दवाचं कंसात काळजी त्या फुलांची बळी जाई पावली नकळत मागे अंगणात वृंदावनं मुंग्या जणू देती पहारे कधी साखर कधी नारळाचे कधी ताट नैवेद्याचे मागे विहीर दगडी अखंड थंडगार त्यात पाणी काठावर शेवाळं सुंदर जणू सांगे विहिरीची कहाणी गोठ्यात जीव काळे हंबरती तहानेने जोरात साखळी सोडता हळूच वाट जाई थेट हौदात त्यात ठप्प-ठप्प आवाज कधी कैऱ्या कधी नारळ कधी पक्षांचा जीर्ण पानांचा असं शांत ते वादळ अश्या ह्या आठवणी आता झाली ती स्वप्न भूतकाळ सुरु होतो वर्तमान ठेऊन गहाण #सशुश्रीके । ८ जून २०१६