प्रिय वेगवान गोलंदाजास - हॉल लिलीचा वंश सांगसि, मुखी मार्शलची गाथा होल्डिंग गार्नरच्या पाईका तुजला काय जाहले आता? आठव वकार, आठव डोनाल्ड पुनःश्च अक्रम आठवूदे पुन्हा एकदा तव वेगाने स्टंप धरित्रे उखडू दे|| कोण कोठला फलंदाज, अंगभर चिलखतसे लावितो शिरस्त्राण घालून उन्मादे पाय पुढे टाकितो | सुसाटणारा चेंडू तुझा पाय तयाचे जखडू दे पुन्हा एकदा तव वेगाने स्टंप धरित्रे उखडू दे|| बॅटीच्या सोट्याच्या जीवे करतो बॅट्समन माज पण हत्तीवरही हल्ला चढवी तोच खरा वनराज | बाऊन्सरच्या मार्‍याने बॅट्समन पुन्हा एकदा विव्हळू दे पुन्हा एकदा तव वेगाने स्टंप धरित्रे उखडू दे|| प्रेक्षक असतिल त्यां बाजूनी - षटकार त्यांना

निसर्गाला : निष्कारण एके ठिकाणी सुंदर फुले फुलवण्याची कला असते दूरवर निरंतर आवाजाचे निर्मम साज लावण्याची कला असते पसरलेल्या लाखो लाखो तारकांना दिशा देण्याची कला असते क्षणभर परिघापलीकडल्या काजव्यांना चमकवण्याची कला असते इतिहासातल्या पानांमध्ये संस्कृतींना गाडण्याची कला असते आपल्यासारखी त्याला मान्य-अमान्यतेची कसली सक्ती नसते

एका अनावर कैफात लिहिली होती ती कविता नंतर वाटलं, इतके भाषालंकार कशाला ह्या कवितेत? मग काढून टाकले सर्व - अनुप्रास, यमकं, उपमा साधे सुधे शब्द घेऊन पुन्हा लिहिली तेव्हा थोडी भुंडी पण थोडी खरीही वाटली ती कविता नंतर वाटलं - इतके शब्द कशाला ह्या कवितेत? मग कापलं सपासप - वायफळ शब्दतण तेव्हा जास्त ओकीबोकी पण मघापेक्षा जास्तच खरी वाटली ती कविता नंतर वाटलं – इतक्या ओळी कशाला ह्या कवितेत ? मग खोडायला गेलो दोन चार ओळी तेव्हा ओळीतल्या रिकाम्या जागेतून सण्णकन फणा काढत जिव्हारी डसली ती कविता