Skip to main content

सुदाम्याचे पोहे

लेखक प्राची अश्विनी यांनी सोमवार, 12/02/2018 17:39 या दिवशी प्रकाशित केले.
पुन्हा पुन्हा लिहितात, अन पुन्हा पुन्हा खोडतात, दिवसभर मोबाईलशी, हात, खेळत बसतात. मनातले शब्द शेवटी मनातंच रहातात.. माणसं दूर जातात.. पण आठवणी जवळ राहतात टाईमलाईनवर जाऊन, डोळे नुसतेच रेंगाळतात. सुदाम्याचे पोहे कधीकधी कनवटीलाच रहातात..

भूमिका

लेखक मूखदूर्बळ यांनी सोमवार, 12/02/2018 16:08 या दिवशी प्रकाशित केले.
भूमिका घरासमोरची वाट मिट्ट काळोखात बुडली. दूर कुठेसा दिवा दिसायला लागला तस येसू न लाकडी खिडकी ओढून घेतली खूट्टकन. देवाजवळ दिवा लावला आणि पटकन चूल पेटवून घेतली. पेजेवर झाकण ठेवून देवळाशी आली. नेहेमीच्या जागेवर गोप्या दिसला तिला.निजलेला. बेवारशी कुत्र्यासारखा. उठवल्यावर लगेच उठला. अंग मोडून आळस दिला. "अस्स तिन्ही सांजेच्या वेळेला निजू नये रे पूता" तिन त्याला मायेने समजावल. गोप्या हसला लहान मूलासारखा. हसताना लहान मूलासारखी लाळ गळली.पण ती त्यान पूसली नाही.मग येसू नच पदरान ती पूसून काढली. "चल लवकर गरमा गरम पेज खाऊन घे" गोप्या पाय ओढत तिच्या मागे मागे चालू लागला.

बाप रे बाप..

लेखक ss_sameer यांनी सोमवार, 12/02/2018 14:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
मला शाळेत एकदा विचारलेले, तुला तुझ्या वडीलांबद्दल काय वाटते? मी सांगितले, "भीती!" विचारणारा काही क्षण गोंधळून गेला. सारा वर्ग विचारणाऱ्या शिक्षकाच्या चेहऱ्याकडे पाहून फिदीफिदी हसत होता. गोंधळ इतका वाढला की पुछो मत. त्यानंतर बसण्याच्या जागेवर फुटलेल्या फटाक्यांमुळे माझे बसायचे हाल झाले. हे त्या काळचे उत्तर आहे. सध्या असे कोणी उत्तर दिले तर अमेरिकेत जसा नाईन वन वन ला फोन करतात तसाच पोलिसांना फोन करून वडिलांची(च) चौकशी करायला घेतील. पूर्वी बापास शाळेत बोलावणे म्हणजे पोराने कोणता तरी अनंत अपराध केल्याची नांदी असे.

प्रपोज डे

लेखक अविनाशकुलकर्णी यांनी रविवार, 11/02/2018 20:48 या दिवशी प्रकाशित केले.
प्रपोज डे ------------- बेसावध,धुंद क्षणी मनात तिचा विचार आला तिच्या आठवणी ने वेडा जीव व्याकुळ झाला * ताटातूट झालेली ,ती तिच्या मार्गाने ,मी माझ्या वॉट्सपले भेटू यात का? संध्याकाळी एखाद्या * भेटणे तर असंभव होते मार्ग निराळे झालेले होते ती मेसेजली भेटू यात संध्याकाळी एखाद्या * मी पण म्हणालो भेटू यात संध्याकाळी एखाद्या माहीत होते, ना तिला वचन पाळणे शक्य होते, ना मला

मी माझा

लेखक दिपोटी यांनी रविवार, 11/02/2018 16:09 या दिवशी प्रकाशित केले.
‘आणि अखेर करुणेचा कटोरा घेऊन उभे रहातो खालच्या मानेने आमच्या मारेकऱ्यांच्याच दाराशी’ बेलवलकरांच्या अस्तित्वाचा गाभारा नीरव-अतीव शांततेने केव्हा भिजणार? कोलाहल हा कधी थांबणार? काळाचा ओघ कधी थिजणार? सत्वाची विटंबना स्वत्वाचे विडंबन अजस्र महाकाय बीभत्स प्रचंड गदारोळात जो तो आपला मी माझा - दिपोटी

माणूस प्रगत झालाय?

लेखक फुंटी यांनी रविवार, 11/02/2018 14:58 या दिवशी प्रकाशित केले.
म्हणे माणूस प्रगत झालाय व्हेजवाल्याला शेजारी म्हणून नॉनव्हेजखाणारा नको आमच्या सणात त्यांची लुडबुड नको विविधता में एकता खरं पण अशी ?? नोकरीत 'ते'नको आमच्या बँकेत आमचेच जातवाले जात धर्माच्या लेबलला प्राधान्य देणारा आमचा देश सर्वात पुढे ... गावात ठीक होत पण शहर तरी सुधारलेली ना आज तिथेच उंचच उंच टॉवर आहेत जाती धर्मांचे... माणुसकी गाडली गेलीय बहुधा पाया खणताना...

अर्थक्षेत्र : एका समूहाची वाटचाल.... आणि आभार...

लेखक ज्ञानव यांनी रविवार, 11/02/2018 13:35 या दिवशी प्रकाशित केले.
दिनांक २१/०९/२०१६ ला अर्थक्षेत्र ह्या व्हॉटस अप समूहाची निर्मिती करून आज वर्ष सव्वा वर्ष होते आहे. पहिल्या समुहाने व्हॉटस अपची २५६ सदस्यांची मर्यादा ओलांडल्यामुळे दिनांक १३/१२/२०१७ रोजी, अर्थक्षेत्र - २ ह्या समूहाची सुरवात करणे भाग पडले. त्यात देखील १००+ सदस्य सामील झाले. श्री केदार शुक्ल आणि मिपाकर ह्यांचे धन्यवाद ! त्या शिवाय हे शक्य झाले नसते. ह्या समुहामुळे मराठी माणसाची व्यवसाय करण्यासाठीची कळकळ प्रकर्षाने जाणवली.

मुक्तपीठ

लेखक चुकार यांनी रविवार, 11/02/2018 00:42 या दिवशी प्रकाशित केले.
प्रवास खडतर, सापडेना वाट ती. वाटसरु नवे, हरदिवस भेटती. रोज नवा प्रश्न उभा समोर ठाके, थांब जरा, घे उसासा मन माझे सांगे. जुळता बंध नात्यांचे, कधी हेच धागे गुंतता, बाकी निसटून जाती एक सांधता साधता. वाटे व्हावे फुलपाखरू, मनमोकळे हुंदाडवे. स्वप्नांचे ओझे डोईपरी हलके व्हावे. विशाल आसमंत फिरुनी यावा एकदा, भरारीला बळ मिळावे मग पुन्हा एकदा. भुईचा भूचर कधीतरी पाखरू व्हावा, निर्भय, निश्चिंत, स्वच्छंदी, अनंत तो उडवा. वाटे द्यावे झुगारून सारे बंध. निखळून जावे साखळदंड. हुंदडणाऱ्या अल्लड मनास... मिळावे एक मुक्तपीठ....
काव्यरस

खेळ गाणी

लेखक प्रणित यांनी शनिवार, 10/02/2018 11:56 या दिवशी प्रकाशित केले.
मध्यंतरी व्हाट्सएप वर खेळगाण्यांचा एक मेसेज वाचायला मिळाला आणि लहानपणी म्हटली जाणारी काही खेळगाणी मी माझ्या मुलीला शिकवली. १. 'आपडी-थापडी.... गुळाची पापडी धम्मक लाडू.... तेल पाडू तेलंगीच्या.... तीन पुऱ्या चाकवताचं.... एकच पान धर गं बेबी.... हाच कान' २.च्याऊ म्याऊ च्याऊ म्याऊ च्याऊ ची कोंबडी आपण खाऊ, च्याऊ ला पैसे कुठून देऊ हंडी फोडून खापऱ्या देऊ ३. 'बदका बदका नाच रे, तुझी पिल्लं पाच रे, एक पिल्लू मेलं, गाडीत घालून नेलं, गाडी गेली डोंगराला, आपण जाऊ बाजाराला, बाजारातून आणल्या पाट्या, साऱ्या मुलांना वाटल्या, एक मूलगा चुकला, छडी खाली लपला, छडी त्याला चावली विद्या देवी पावली' ४.

गूढ अंधारातील जग -८

लेखक सुबोध खरे यांनी शुक्रवार, 09/02/2018 21:08 या दिवशी प्रकाशित केले.
गूढ अंधारातील जग -८ खोल समुद्रातील जीव सृष्टी आपण समुद्रात खोल गेलो कि दर १० मीटरला १ बार(१४ psi pound per square inch) या दराने दाब वाढत जातो. तर साधारण १००० मीटर खोलीवर हा दाब १४००० psi. तुमच्या कारचे टायर प्रेशर ३० psi च्या आसपास असते. हा दाब म्हणजे एका चौरस इंचावर ८ टन किन्वा तुमच्या डोक्यावर १०० हत्ती उभे केले तर होईल तितका दाब आहे. महासागरातील सर्वात खोल मरियाना घळीची खोली १०००० मीटर असली तरी महासागराची सरासरी खोली ४००० मीटर असते. आणि बरेचसे जीव हे १००० मीटर पेक्षा खोल जात नाहीत. मग एवढा दाब काही सजीव कसे सहन करतात.