कोण अपुला कोण परका ओळखावे मी कसे? काळजाचे प्रश्न अवघड समजवावे मी कसे? कोरड्या रस्त्यात स्वप्नांचे विखुरले पंख कां, जखम ओली, तप्त रुधिरा आवरावे मी कसे? हासऱ्या त्या लेकराचे हरवले हसणे कुठे, रक्त त्या डोळ्यातले सांगा पुसावे मी कसे? ऐक वेड्या ओळखीचे चोर दिसती साजरे या घडीला माणसांना पारखावे मी कसे ? स्वार्थ सत्ता द्वेष मत्सर माणसांचे सोयरे बंधुभावाचे नगारे वाजवावे मी कसे ? शांतचित्ताने विशाला आळवावे राघवा दांभिकांचे दंभ फुसके जोजवावे मी कसे? © विशाल कुलकर्णी

हो मी अर्जुन आहे.. तोच तो अचूक लक्ष्यवेध करणारा गुणवत्तेने भरलेला नव्या चक्रव्यूहात अडकलेला न लढताच पराभूत झालेला हो मी अर्जुन आहे.. या महाभारतात कृष्ण शोधतो आहे जगण्याचे सर्व संदर्भ बदललेल्या या महाभारतात कृष्ण कोठे शोधायचा जरी सापडला तरी माझ्या वाटणीला किती यायचा ईथे अवती भवती सारेच अर्जुन दिशा हरवलेले... तो कृष्ण.. सखा गुरू ज्ञाता परिस्थितीची जाणीव करून देणारा ध्येयाची जाणीव करून देणारा मला कृष्ण हवाय मार्ग दाखवणारा माझ्या रथाचं सारथ्य करणारा माझं मनोधैर्य ऊंचावणारा नारायणा....

एकदा टारझन अंगात आला काढून टाकले कपडे सर्व पायपुसण्याचा लंगोट केला अन जंगल प्रवास सुरु झाला कुणीही ओळखू नये म्हणून हेल्मेट घातले बाहेर येताक्षणी घराच्या भरपूर सारे कुत्रे मागे लागले वाट मिळेल तिकडे धावत सुटलो पारंब्या अन वेली शोधू लागलो नव्हत्या त्या म्हणून गाड्यांवरून उड्या मारू लागलो आरोळ्या ठोकून ठोकून घसा सुकला होता कुत्रांचा झुंड काय पाठ सोडता नव्हता स्टेमिनापण संपत आला होता टारझन अंगातून कधीच निघून गेला होता लंगोट मागे पडून , दिगंबर अवतार सुरु झाला होता पायपुसणी ते दिगम्बर प्रवासामध्ये जवळ राहिलं होतं फक्त हेल्मेट टारझन बनण्याच्या नादात पुरता झालो