आठवणी उलगडून बसतो, तुझे फोटो पाहताना अन हात थरथरतात, जुने मेसेजेस वाचताना फोटोज डिलीट करताना, उसवलेल्या जाणिवांना जपताना, तुझा नंबर ब्लॉक करतो, नंबर पाठ असताना तुझ्या आठवणींच्या रोपट्याचा वटवृक्ष झालेला असतो मी त्या वटवृक्षाखाली का बरं फुलं शोधत बसतो? मी गॅलरीतून बघतो नभी ढग मोजतो परत एकदा कॉफी प्यावी म्हणून किचनकडे वळतो मी फ्रिजचा दरवाजा उघडतो तुला डोळे भरून बघतो तुझ्या डोळ्यांभोवती जमलेल्या बर्फाला हलकेच काढून टाकतो तुझ्या बोटातली अंगठी काढतो तुझा हात हातात घेतो अशीच अवघडून राहशील का? असं स्वतःलाच विचारतो. मी जुन्या बाजारातून फ्रिज विकत घेतला, त्या फ्रिजच्या आतमध्ये चोळाबोळा केलेला काग

"हॅलो पप्पा, बीपीच्या गोळ्या संपल्या होत्या ना? कृष्णा आहे ना ड्रायव्हिंगला? " "हो सूरजबेटा, सेशन आटोपले कि निघतो" "रात्री जागु नका. उद्याचा युवामेळावा करतो हॅन्डल मी. डोन्ट वरी. बाय" .......... "कृष्णा, किति लांबय फार्महाऊस? त्या टॅब्लेट कुठायत? हाय ना सगळे मॅनेज? उद्या सकाळी मिटिंगय कॅबिनेटची. थांब तू. "हा सर, भईर हाव. गोळ्या ह्या घ्या" ......... "सूरजबेटा, सॅड न्युज आहे. पप्पाची बीपी शूट होऊन अ‍ॅटॅकने डेथ झालीय. व्हायग्राचा ओव्हरडोस होता. जरा क्रिटिकल सिच्युशनमध्ये सापडलेत. तुलातर माहीती आहे त्यांचे.

"या; काय हवंय ? " "चहा?" "नको" "कॉफी?" "नको मला तू पाहिजे" "काय ?" "हो आदेश आलाय" "कोणाचा ?" "आज संध्याकाळी तू या खुर्चीतच शेवटचा श्वास घेशील. " त्याला घाम फुटला त्यांन मागं वळून घंटी वाजवली. समोर बघतो तर कुणीच नाही. संध्याकाळपर्यंत गिऱ्हाईकांच्या वर्दळीत तो सगळं विसरला . "ए चल, काय असेल ते काढ" "अहो हे काय चाललंय? " "कोण तुम्ही ?" "ए चल बाहेर ये , भाईला प्रश्न विचारतो ? ". "अरे अरे माझा शर्ट" "भाई बसा भाई" भाई खुर्चीत बसला. हातातल्या चाकू टेबलवर खुपसला.

हातातली तीन नाणी सावरत तिने होस्टेलच्या सार्वजनिक फोनवरून एक नंबर फिरवला. चक्क रॉंङ्ग नंबर! दोनदा!! आपल्या खंद्या स्मरणशक्तीने दगा दिल्याचे दुःख पचवून १९८ फिरवला. नाव पत्ता सांगून नंबर मिळवला. नाणं परत आलं. मैत्रिणीच्या शेजारच्यांनी तत्परतेने तिच्या घराची बेल वाजवली. फोन घेतला तिच्या नवऱ्याने. सांगितला निरोप - तिच्या गाइडनी आज दुपारी साडेबारा वाजता बोलावलंय. तीनही नाणी गेली. दुपारी मेसमधे जेवून मग ती विभागात डोकावली. "सर, आली होती का माधवी?" " हो. आज तसं ठरलं नव्हतं, पण बरं झालं.

तो कंटाळला होता ती असंबद्ध आणि सततची बडबड ऐकून. मागचे शंभर वर्षे तो इथे पोस्ट होता. वेगवेगळ्या भाषा पण तोच हिंसकपणा आणि तीच चर्चा. सुरुवातीला त्याला वाटलं की चुकांतून आणि इतिहासातून शिकतील पण कसलं काय. इथे इतिहासाचं चक्र असतं एवढं मात्र त्याला कळलं. त्याला जेव्हा पोस्ट सोडायचा आदेश आला आणि ते ही पोस्ट कायमची मोकळी ठेवत आहेत असं कळलं तेव्हा त्याला हर्षवायू झाला. असेही संवाद करायचे प्रयत्न विफल झाले होते पण प्रोटोकॉलप्रमाणे त्याने एक शेवटचा संदेश पाठवला. आधीप्रमाणे त्याला उत्तर आले नाही. परत निघायच्या आधी त्याने एकदा डोळेभरुन त्या निळ्याशार गोळ्याकडे बघितले.