रात्रीचे ८.३० वाजून गेलेले सततच्या पावसामुळे आधीच शांत असलेले कोकण गुडूगुप होऊन झोपून जायच्या मार्गावर होतं. स्वरुपानंद स्वामींच्या पावसच्या आश्रमातून बाहेर पडून समोरच आईस्क्रीम खात उभे होतो. पाउस पडतच होता. दुकानदार काळजीपोटी म्हणाला आता नका जाऊ पुढे रत्नागिरीत. मधल्या रस्त्याला बिबट्याने दोघा तिघांना जखमी केलंय. मी फक्त हं म्हटल आणि आईसक्रिम खाऊन झाल्यावर बाईक ला स्टार्टर मारला. पहिला दिवस गणपती सुटीमध्ये कोकणात बाईकवर जाउया असा विचार मी आणि बायकोने केला होता.

तिसरा दिवस सर्वात कठीण आहे याची पूर्ण कल्पना होती. तशी मानसिक तयारी दौऱ्याच्या आधीपासूनच झाली होती. दुसऱ्या दिवशीच्या रात्रीच्या जेवणाच्या वेळेला परत विचारण्यात आले. “उद्या सर्वजण चढ चढणार आहेत का? चढ मारेडमल्लीपेक्षाही कठीण आहे.” “प्रयत्न करु या” सर्वांचे हेच उत्तर होते. तिसरा दिवस कठीण असण्याची दोन कारणे होती १. साधारण १४४ किमी अंतर कापायचे होते. यात सपाट असा रस्ता नव्हताच. शेवटले ११४ किमी रस्ता हा चढउताराचा होता. तो ही शहरातल्या चढउतारासारखा नाही. एक किमी चा चढ असेल तर ३.५ ते ४ % ग्रेडींयंट होता आणि २ किमी चा चढ असेल तर ३% ग्रेडीयंट होता. काही शहरातल्या सारखे चढ होते.