मित्रा, आपण भेटलो परत पन्नास वर्षांनी या स्नेहमेळाव्यात… आणि आठवणींच्या चित्रांचे रंग परत एकदा ओले झाले... आठवला भाजी-भाकरीचा डबा, आईनं पहाटेच उठून तयार केलेला अन्नपूर्णेच्या मायेनं एसटीने आपल्यापर्यंत पोहोचवलेला ... आठवला बिनाका गीतमालाच्या सरताज गीतांचा कल्ला .. कित्येक बुडवून लेक्चर्स , गेलो मॅटिनी शो पाहायला .. आपण सर्वच कुणबीकीचा वसा आठवत लढत होतो ... अडचणींचा गोवर्धन जिद्दीच्या काठ्यांनी तोलत होतो ... आयुष्याच्या संध्याकाळी कृतार्थतेच्या सात्विक भावांनी उजळलेला तुझा चेहरा पाहताना मलाही त्या कृतार्थतेची अनुभूती येत आहे... संकल्प मनोमनी परतभेटीचा करूया...

बघुनी तुझी ती रंगीत अम्ब्रेला जीव माझ्झा कासावीस झाला असलीस जरी तू तोंडाने फाटकी तुझी अम्ब्रेला मात्र नीटनेटकी रंगबिरंगी चांदण्या त्यावरी झेलण्या ओघळण्या पाऊस सरी कापड ऐसे तरल मुलायम पिळवटते हे हृदय ते कायम सडपातळ ती नाजूक दांडी बघणार्यांच्या उडती झुंडी बटनावरती नक्षीदार दांडा देती सलामी बघणाऱ्या सोंडा काय असे ते गुपित न कळले त्या अम्ब्रेलातच सर्व अडकले मीही नसे अपवाद त्याला मलाही आवडली तिचीच अम्ब्रेला =========================== सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

नका ग चांदण्यांनो नका येऊ खिडकीत तिच्या मनाचा ठाव सांगा येऊन पडवीत सांगा तिच्या गाण्यात का, आहे नाव माझे? माझ्याविन विरहाचे का, सोसते ती ओझे? ठावे तिलाही आहे का, रात्री कवितांचे येती जथ्थे, जाती स्वप्न गाऊन उद्याचे? आतूर प्रीत आत रोज झुरते उरात सांगा तिला हे सारे चमचमत्या सुरात तिचे चालणे बोलणे भास होऊन छळते लय श्वासांची तेव्हा आठवांशी अडखळते सारे आठव आठव युगांच्या जणू फेऱ्या रेखू पाहती नशीबाला तळहातावर कोऱ्या पसा पसा सुखाचा तिला देईन मोजून बघा चांदणझुल्याचे झोके रितेच अजून जा, जा ग चांदण्यांनो जा करा काम थोडे माझ्या साऱ्या कवितांचे पाडा तिच्यापाशी सडे - संदीप चांदणे (२४/०२/२०१९)