वाचता वाचता वाचनात आलं म्हणून,ह्या विषयावर आज मी आणि प्रो.देसाई आणि त्यांच्या नविन पाहूण्या बरोबर जरा "वृद्धत्व शाप केव्हा ठरतं." ह्या विषयावर चर्चा करायचं ठरवलं. त्याचं असं झालं,बराच वेळ मी तळ्यावर भाऊसाहेबांची वाट बघत बसलो होतो.अर्थात बरोबर पाडगांवकरांचं कवितेचं पुस्तक चाळण्यात वेळ घालवला.इतका उशिर झाल्याने येत नाहित असं समजून दूरवर एकदा न्याहाळून पहावं म्हणून नजर टाकली असता चार जण हलक्या पावलाने येताना दिसले.बरोबरचे एक गृहस्थ वॉकर घेऊन चालत होते.भाऊसाहेब थांबा,थांबा म्हणून मला हाताने खुणावत होते.जवळ आल्यावर त्या तिन गृहस्थांशी माझी त्यानी ओळ्ख करून दिली. "हे प्रो.घारपुरे,हे डॉ.तुळपुळे आ

बाप्पांचे आगमन होउन आता निघन्याचि वेळ आली आहे, काल मी आणि माझे मित्र उत्सव पहायला गेलो होतो पन बापां पेक्षा मामू (पोलीस)लोकां चि संख्या इतकी कि बाप्पां चे दर्शन वीरळ झाले होते, घड्ला प्रकार आसा आमच्या बरोबर दिन्या (कार्टुन) होता त्याच तोड बंद ठेवायला बाप्पां नाही जमल नाहि कारण बाकी सर्वानी बाप्पांकडे प्रार्थना केली कि याच तोंड बंद ठेवाव पन काय करनार बाप्पां नि आंमची प्रार्थना होल्ड वर ठेवली आसेल कदाचीत ,तर हा (दिन्या )लागला गरजायला गनपती बाप्पा मोरया.......मंगलमुर्ती मोरया..........वर चेकपोस्ट वर हुभारलेल्या मामूने दुर्बिन लाउन नजर ठेउन घेतलान त्याला बाजुला आणि ''दगडु शेठ हलवाई ''गणपति म

कोणी ऑनलाईन गणपती बसविला आहे का? मला फोटोसह माहिती हवी आहे, ले़खासाठी.

प्रिय विसोबा खेचर आणि मि.पा. मित्रमंड्ळी, माझ्या टोचणी मध्ये भरभरुन सहभागी झाल्यबद्दल शतशः धन्यवाद. मी आपल्या सर्वांचा आभारी आहे. गेली ३० वर्षे समुपदेशन मी करत आलो आहे. वेगवेगळ्या क्षेत्रात. पण छोट्या खुर्चीत बसायचा योग प्रथमच आला. मी स्वतः सर्वांना खांब सोडायचा सल्ला न चुकता देतो. आणि मीच हा खांब पक्डुन बसलो होतो घट्ट्पणे. ही मिठी सोडवणे सोपे नव्हते. ते तुम्हा सर्व मंडळीनी अगदी सहज केले. समुपदेशनकाराचे सामुहिक समुदेपशन. आता कसे मोकळ वाटतय. मुक्ति मिळाली. का कुणास ठाउक पण शाळेनंतर कोणी मित्र झालेच नाहीत. तेच माझ्या रेस्टलेसनेस च कारण आहे असे बायको म्हणते.