हे विडंबन नाही. आम्ही फक्त प्राजुच्या संयमाची रेघ या सुंदर कवितेवरुन प्रेरणा घेतली आहे. आदितीचा 'पाय' होता 'ब्रह्मकुमारी' विप्रंची आंबोळ्याची 'नाडी' होती मनिषची 'लक्ष्मी' कर्णाची 'थंडी' होती होती जरी अजब ती धनंजयाचा 'कंस' तो करी किती 'हाराकिरी'! आत्महत्या करुन गेला ऋषिकेशाचा शेतकरी आयुष्यातून उठून गेला पेठकरांचा टॉमीही मासेमारीचे गूज सांगे टारु हा माउंटब्युकी मारतो माणसे आता चतुरंगाचा बिबटाही! बाजी मारली पार्टनरनी पुरस्कारही घेतला मिपाकरांची परिक्षा घेत आहे सर्किटही! ------------------------------------------- कंदीलसुमार २७-०९-२००८

साधा माणुस हे बरं आहे कि लोकं मला साधा म्हणतात साधे असण्याचे बरेच फायदे असतात मी मुद्दामुनच साधा रहातो येडा बनुन बरेच पेढे खातो आहो लोकं माझ्या साध्या बोलण्याला फसतात माझ्या बेशरम कबुलीला ते प्रांजळपणा म्हणतात मी स्वत:वरच टीका करतो लोकं म्हणतात किती प्रामाणिक आहो सांगुन फसवता येतं काय पाहिजे आणिक..? लबाडांचे पाय घेउन मी साधेपणाने वावरतो लबाडांच्या दुनियेत मी असाच रहातो मी असा रहातो म्हणुन पोट भरतो तुम्हिही भरा नाहीतर मरा

आज मी बसून आहे, बायको जेवू घाले ना राहिले तसेच काम, की भाकरी फुगे ना ! केरसुणी मी धरावी, नुसतेच तू बघावे ! मी काम करताना , रोजचेच तू नटावे ! ते काम का करावे, समजूनही कळे ना दमलो अती श्रमाने, की पाय चालवेना ! ना घेतली विश्रांती, कामात व्यस्त आहे घरातला नेहमी चा नोकर दूर राहे? धुणे अटीतटीचे, घासता भांडी संपेना चुकवीन बायकोला, ऐसी युक्ति मिळे ना ! की सूड घेई काळ, भलता च हा तुरुंग देण्यास खोल घाव, छळण्यात गुढरंग ? फसलो असा कसा हा, ते आजला कळेना ? आज मी बसून आहे, बायको जेवू घाले ना राहिले तसेच काम, की भाकरी फुगे ना ! --------------------------------------------- मुळ गाणे - अजुन