हे निराकारी कला क्रांतिवीरांनो या वास्तवाला घाबरता का ? गेली चार दशके टाळताय त्याला अन् लपताय दीवाभीतासारखे नुसत्या रंगसंगतीवर किती झुलवणार आम्हाला तुमचे पिवळे हेवेदावे आणि काळे चौकोनी सूर्य किती दिवस बघायचे ? कशासाठी हा वेगळा प्रवास ? तुमचे बाप तिथे मास्तर होते तेंव्हा तुमचे काय चालले होते ? तुमची लफडी, तुमची व्यसने तुमचे स्वप्नभंग, रागलोभ,

फाशीची शिक्षा झालेल्या क्रांतिकारकाची फाशीच्या आदल्या रात्री काय मनस्थिती असेल.....त्यातुनही तो अंदमानसारख्या ठिकाणी मातृभुमीपासुन हजारो मैल दुर असेल तर.? मृत्युला निर्भयपणे ललकारणार्‍या या वीराला भीती असते ती फक्त आपले बलिदान अनाठायी तर ठरणार नाही ना याची !

( मी लिहिल्यावर पळुनी जातील -- ) प्रेरणा - पुष्कराज यांची कविता मी गेल्यावर वि़झुनी जातील-- ------------------------------------------------------ मी लिहिल्यावर पळुनी जातील शब्ददीप आकाशी मी लिहिताना थांबून राहील शाई तशी पेनाशी मी लिहिल्यावर प्रतिसादही कोणी द्यायचे नाही मी लिहिल्यावर कोणी तळपूनी उत्तर द्यायचे नाही मी मी माझे खुळ्या कल्पना किती काढसी धागे लिहिल्यानंतर पृष्ठावरती दोन क्षणांतच मागे नवलेखांची ही पहा अवस्था काय होतसे आहे गमनानंतर कशास वेड्या नाव आपु