आज झालो भ्रष्ट मी पसरले माझे दोन हात पाठीवरती वार करुनि केला साहेबा कुर्निसात लावूनी चरणधूळ ललाटी पकडून धरली गच गोटी मागे वळूनी पाहतो तर त्याचीही हिरवी शेपटी कोण खोटा कोण खरा हिशेब मनी नाही लागला ज्याला मी साहेब समजलो तोपण साला राघू निपजला ======================= सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

प्रारंभः

मनुष्य हा सुखाच्या शोधात असतो असं म्हणतात. एखादं सुख कधी लाभतं, कधी लाभत नाही. एखादं सुख लाभल्यानंतर ते सुख वाटत नाही. एखादं वाटलं तरीही ते क्षणभंगुर निघतं. एखाद्या सुखाचं रुपांतर नंतर दुःखात होतं. सुखाच्या अनेक प्रकारांचे आपलेच अनंत रंग आहेत. कधी कधी परिस्थिती इतकी विषण्ण करणारी होते की शेवटी आपण स्वतःवरच हसतो. ते देखील एक वेगळ्याच प्रकारचं सुखच आहे. साधारणपणे आंबा म्हटलं की आपल्याला आनंद होतो आणि तो खावासा वाटतो. परंतु त्याच क्षणी बरेच आंबे नासके असतात, बेचव असतात, उतरलेले असतात, किडे लागलेले असतात, तसंच काहीसं सुखांचं देखील आहे. सुखाचा शोध तसा सामान्यतः सुखकर नसतो.