कधी कधी नभालाही वाटत असेल घ्यावे धरतीला मिठीत कधी कधी ढगांनाही वाटत असेल शिरावे ह्या दरीच्या कुशीत कधी कधी शिखरालाही वाटत असेल खोल खोल दरीत उतरावे अन कधी कधी दरीलाही वाटत असेल उंचावरून जग पहावे कधी कधी पावसालाही वाटत असेल ओलेचिंब भिजावे अन कधी कधी थंडीलाही वाटत असेल उबदार गोधडीत शिरावे कधी कधी उन्हालाही वाटत असेल सर्वस्व सावलीला द्याव अन सावल्यांनाही वाटत असेल सोनसळी उन्हात नहाव .. कधी कधी शब्दानांही वाटत असेल कवितेला सजवावे कधी कधी कवितेलाही वाटत असेल शब्दांचेच होऊन जावे..

माझे एक सीनिअर आणि एक उत्तम कवी असलेले पण माझ्यासारख्या नवख्या कवीला मित्र मानणारे श्री.महेश घाणेकर यांनी मला तू "मुक्तछंदात पण लिही , उगीचच यमकात स्वतःला जखडून घेऊ नकोस !" असे स्पष्टपणे सांगितले.ते सांगणे आज जे लिहिण्याचा प्रयत्न करतोय त्यात उतरले असावे अशी दाट शंका मनात आहे.....बघा , जमलय का ते ! म्हणून..... ए , तुझ्या जाड वेणीवर मस्त गजरा माळू ? नाही, मला काही हौस नाहिये , ती वेणी एकटीच उदास वाटत्येय ना, म्हणून ! रात्रभर मोगर्‍यातली ती वेणी सोडू? मोकळे करू का लांबसडक काळेभोर केस तुझे? नाही , न पिता नशा चढावी ना , म्हणून ! श्रावणसरीत अबोली साडीत भिजलेली तू , थरथरत्या तनूला कवेत घेऊ का? न