माझे एक सीनिअर आणि एक उत्तम कवी असलेले पण माझ्यासारख्या नवख्या कवीला मित्र मानणारे श्री.महेश घाणेकर यांनी मला तू "मुक्तछंदात पण लिही , उगीचच यमकात स्वतःला जखडून घेऊ नकोस !" असे स्पष्टपणे सांगितले.ते सांगणे आज जे लिहिण्याचा प्रयत्न करतोय त्यात उतरले असावे अशी दाट शंका मनात आहे.....बघा , जमलय का ते ! म्हणून..... ए , तुझ्या जाड वेणीवर मस्त गजरा माळू ? नाही, मला काही हौस नाहिये , ती वेणी एकटीच उदास वाटत्येय ना, म्हणून ! रात्रभर मोगर्‍यातली ती वेणी सोडू? मोकळे करू का लांबसडक काळेभोर केस तुझे? नाही , न पिता नशा चढावी ना , म्हणून ! श्रावणसरीत अबोली साडीत भिजलेली तू , थरथरत्या तनूला कवेत घेऊ का? नाही , 'पाऊस केंव्हा "जीवाचा मैतर" वाटतो ?' हे कळावं ना, म्हणून ! घरच्या सुती साडीत , श्रांत अशी तू डोळा लागलेल्या तुला निरखत बसू? नाही , "निरागसता" कशी दिसते? हे दिसावं ना , म्हणून ! तुझा माझा लग्नातला फोटो , त्यातील तुझ्या ओठांवर ओठ टेकू ? नाही , 'खरं प्रेम कसं असतं?' हे नातवांनी हळूच बघावं ना , म्हणून ! त्या शाल्मलीच्या डोळ्यांवरून माझी नजर हटत नाहिये ! त्या तू दान दिलेल्या डोळ्यांत काजळ घालू ? नाही , तुझ्या (फक्त या) डोळ्यांना माझीच नजर लागेल ना ! ......स् स् .....म्हणून गं सखे , .....म्हणून !