रात्र काळी, चंद्र भाळी तरूण चांदणी नवी नव्हाळी नशा आगळी, सूर पाघळी सळसळणार्‍या रानोमाळी पिसे जीवाला, वेड मनाला झुळझुळ वारा, गंध ओला कोण काजवा, उगा हासला तीट लावतो अंधाराला नक्षत्रांच्या सहस्र माळा धरेच्या गळा, साज आगळा पहाट वेळा, धुक्याची कळा रंग केशरी, या आभाळा गारठलेली, धरा ल्यायली शुभ्र धुक्याच्या, गर्द शाली सूर्यकणांची मैफ़ल सजली क्षितिजावरच्या, भव्य महाली पहाट लेणे, रूप देखणे, किलबिल गाणे, नवे उखाणे शब्द रंगणे, मनी गुंफ़णे कविते, हे तर तुझेच देणे..! - प्राजु

क्रांतीताईंच्या सुंदर गजलेत असं काही वाचलं की पुन्हा एकदा जुन्या दिवसांशी 'धोका' झाल्याची जाणीव प्रबळ होते आणि मग.... पृष्ठ वरचे, 'खास मेनू' अन सलोखा बायडी आभास नुसता, रोज धोका! बंद केली 'डायराने' सर्व दारे आयडी आला कसा, नसता झरोका? बारश्याला मीच 'मामा', कर्म माझे? सोडला हातातला प्रत्येक मोका! सोबती संपादकत्त्वाचा उबारा, आणि शिल्लक मेंबरांचा मंद ठोका बास आता सोंग हे वैचारिकांचे कंड 'चतुरंगास' सुटला हा अनोखा! -चतुरंग

बेगॉन/ डायझोन्/टीक२० सगळे एकदम वापरुन पाहिले कितीही झटकले तरी झुरळ काही मरत नाही जीव तुटता तुटता पुनर्जन्म होतो हात पाय हलत रहतात अधुनमधुन पंख फडफडतो जातो जातो वाटते पण जीव काही जात नाही कितीही झटकले तरी काही झुरळ मरत नाही तु काहीही कर पोसलेला नेता आहे मी इथल्या सगळया समाजाच्या नामर्दगानीवर कुरतडत राहीन अंधारात तुलाच. जगत राहीन तुझ्या उष्ट्यावर आणि माज करेन त्यावरच. तूच शेवटी हरणार आहेस मी असाच आहे शतकांपासुन तु ही असाच आहेस शतकांपासुन सोशीक आणि सहनशील निवडणूका वगैरे जन्तुनशाकाना आम्ही दाद देत नाही. हे सांगितल्यावाचुन ते रहात नाही या उपायांनी काही होत नाही, आमची जाड कातडी कशालाच दाद देत नाही ह

राणी वै-याची रात्र आहे...जागी रहा ! फक्त जागीच नव्हे..जागृत रहा..... सरस्वतीच्या मंदिरात सर्वासमोर जाळली गेलेली रिंकू... भर रस्त्यात चाकूच्या घावांनी तडफडणारी अमृता... टाहो फोडून आकांताने सांगताहेत राणी वै-याची रात्र आहे..जागी रहा... तथाकथित पौरुषाचा डंका पिटणारे भ्याड महाभाग खरतर अधमच.. खून, बलात्कार, जळीत..