मनुष्याचा इतिहास यादवी-युद्धांनी भरलेला आहे. जे मुद्दे तडजोडीने, सहमतीने, गुण्यागोविंदाने सुटू शकतात अशाविषयी हट्टाग्रही भूमिका घेऊन शस्त्रं उपसायची परंपरा आहे. यात भावाविरुद्ध भाऊ उभा राहातो, मित्राविरुद्ध मित्र पवित्रा घेतो आणि प्रेम विसरून एकमेकांचा गळा घोटायला ते तयार होतात. कित्येक राज्यं, देश अशा आंतर्गत बंडाळ्यांमुळे कमकुवत होऊन परकीय आक्रमणांना बळी पडलेली आहेत. मिपावर मी बऱ्याच लोकांपेक्षा खूप कमी वेळ वावरलो आहे. कोणाला अजून भेटलेलोही नाही. असं असतानाही माझे मिपाशी, तिथल्या लोकांशी ऋणानुबंध निर्माण झालेले आहेत. मिपाने मला खूप काही दिलेलं आहे.

लहानपणी खूप मजा यायची त्याच्या मध्ये डोकावताना मीच स्वताचे पाहुनी बोळके हसायची रडता रडता मग मी थोडी झाले मोठी आरसा परी तोच होता गणवेशातले रूप वाढते तोही अलगद निरखत होता मग मी चढले शिडी नाजुकशी तारुण्याच्या उंबरठ्यावरी आणि सर्वांगावर माझ्या शृंगाराची फिरली नक्षी आरसा..... मग माझा सखाच झाला संवाद तासन तास झडू लागला नित्य नवा साज बहराचा अंगांगी माझ्या उमलू लागला मग ती मोहक वेळ आली आयुष्याच्या वळणावरती साद कुणी ती घालून हळवी मोहविले मज मनी मानसी आरसा .... नित्य सख्या स्तव सजता सजता आरसा कानी सांगतसे आज चढव हा साज नवा तोच सख्या मोहवितसे चालुनी मग ती सप्तपदी झाले सात जन