खवळलेला समुद्र... उत्थुन्ग अशा लाटा.. पण ...पण शान्त का किनारा...!!!!! स्वच्छ स्वच्छ हा प्रकाश ... सुन्दर असा चन्द्र... मग ...मग का हिरमुसल्या चान्द्ण्या...!!!! कळपा कळपात फिरणारे हे बगळे.... पण ...पण का गरुड हा एकटा...!!!! कोसळणारा पाऊस.. चिम्ब भिजलेले मन ... पण ...पण तरिही कोरडेच का आपण...!!!! विचारान्गत झालेले हे मन... गडबड्लेले हे मन.... पण...पण का मुक हे बोलणे...!!!!! ..................................................................कल्पेश इसई (२१ फेब्रुवारी २००५)

एकदा मी एक फुलपाखरु झालो पहिल्या मंजीली वरून खाली पडलो भेटला मला एकदा सांडू ज्याच्या डोक्यात नव्हता मेंदू म्हणे मला तू कसा तुरू तुरू उदातोस मे बोललो जसा तू डूर्रडूर्र हवा सोडतोस सांडूला तेल लावायला आली त्याची बायको तिच्या सोबत आली एक फुलपाखरीन तिला घेऊन लपलो मी एका फुलात तिच्या मागून आला तिचा बेवडा बाप मला सुद्धा त्याने केला बेवडा की मी झालो फुलपाखरूचा देवदास आता माझी फुलापाखारीन परो गेली सोडून आणि मे शोधली एक नवीन फुलापाखारीन

नाही ...नाही म्हणायचेच होते तुला .. तर हसुनच का बोलली नाहीस.... दुर...दुरच जायचे होते जर तुला ... निरोप का घेउन गेली नाहीस.. तुला साथ नव्हती द्यायची जरी... सवली तरी सोडुन गेली असतीस... मनातुन निघायचेच होते जर तुला.. मनात खोलवर का गेलीस.. अलगदच निघुन गेली असतीस... तुझ्या आठवणी ओसरायला जन्मच अपुरा पडेल.. पण नविन आठवणी करायला तुच आता नसेन... नको नको येऊ समोर कधी सय्यम माझा सुटेल.. कितीही म्हटले तरी तुझ्या १ झलकसाठी मन हे तरसेल... गहिरे हे बोल... घुमसट्लेले हे मन... विचारव्नत हा कवि... पण तरिही...पण तरिही ....का अपुर्ण ही कविता............... कल्पेश इसई..(१४ जानेवारी २००५)