चांदण्या राती पाहाता वाटे असे उशीत मी चंद्रच व्हावे तुझे कुशीत तुझ्या बनावे तरंग हसणार्या लाटाच नदीत जैसे तुझ्या नजरांत बोलतात ती पाने माझ्या प्रेमाच्या गातात ती गीते तुझ्या श्वासांत आहे अशी जादू मोहतात चाफ्याची कोमल फुले येताच तु जीवन होते संमोहीत घेतो मन माझे वसंता चा झोके पाहातो मी आभाळात जेंव्हा कधी दिसतात मज नुसते तुझेच चेहरे मिठित माझ्या यावीस तु असे मध पाण्यात विसावे जैसे बहरावे जीवन माझे तुज परि तारुण्यास लागावे मोहोर जैसे चांदण्या राती पाहाता वाटे असे उशीत मी चंद्रच व्हावे तुझे कुशीत तुझ्या बनावे तरंग हसणार्या लाटाच नदीत जैसे

आज असे वाहिले वारे, नाहीच बघीतले तिने वळुन हात सुटले नकळत अमुचे, मन माझे हाय गेले जळुन न दिसली ती तिथे ही, मी गेलो कठिण वाटा पार करुन सुख माझे एवढेच मनी, होतो मी गेलो सर्व तिला हरून भरकटलोच तिचा शोध घेत मी, असा आलो लांब निघुन टाकता पाउल पुढे, पाउलखुणा गेल्या मागच्या मिटून एकत्रच होतो आम्ही निघालो , हातात हात धरून सुटले हात तुझे जेथे प्रवास माझे तिथे गेले संपुन

माझ्या एका ईंग्रजी कवितेचा अनुवाद इथे सादर करीत आहे! शालु हिरवा पांघरलेला अन निळा तिचा पदर असे भोर नयन तिचे ते निळेशार पाहुनी अमुचा जीव वसे महान अशी ती राणी उभी कशी दिमाखात वंदन करती वाकुनी सारे जोडुनी दोन्ही हात क्षण ते हर्षाचे टिकले नाही काळ फार ग्रुहित धरिले आम्ही तिला प्रत्येक वार शालु भरला चिखलाने पुरता यथासांग पदर तिचा तो फाडला घडले कसे हे पांग दयनीय अवस्था ही तिची दुर्लक्षीली आम्ही कृतुघ्न बाळांना जरी अजुन ती लावी पान्ही सुर्य आणि चंद्र तिला घेत बाहु पाशात ओढी "पर्वा नाही तुझी कुणा अन कुणा नाही गोडी" काय तिने मागितले प्रेम तिचे का खोटे? अवखळ अल्लड प्रेम अपेक्षिले, घडले काय मोठे?

"सोडव रे आता या दुखण्यातुन.." म्हणणार्‍या रुग्णांना डॉक्टर दिलासा देत होता आणि 'बरं वाटेल हं लवकर ' असा धीर देत उपचार करत होता त्याला पाहून मला "तो" आठवला. फरक असलाच तर एवढाच ... तो व्यथित झालेल्यांचा आधार बनत होता आणि थकलेल्या मनांना 'तो आहे, सगळे ठीक होईल..' अशी जगण्याची उभारी देत होता