बघत आभाळा कडे गेल्या निघून प्रहर किती आले किती गेले किती मनी माझ्या भाव किती मोजलेच कुणी श्वास मिळाले कुणास किती घेतले जितुके मिळाले, सोडले कुणास ठाउक किती स्वप्नांच्या प्रवासात काढले का डोळ्यांचे कुणी तिकिट कधी गेले किती, भिजले किती, परतले किती, विसरले किती वाटांनी मोजले का कधी अंतर पार केले किती थांबले किती, आले किती, गेले किती, न परतले किती कुणाची लागली चाहुल, लागली झोप कुणास किती जागले कोण, झोपले कोण, प्रश्न आहेत अनुत्तरित किती प्रेम झाले, राग आले, क्लेश झाले, द्वेश झाले किती झुकले मन किती, वाकले मन किती, तुटले किती, जुडले किती

ही रचना बदलून पुन्हा दिली आहे.

एका तळ्यात होती बदके पिले सुरेख होते अतिशहाणे पिल्लू तयात एक घेताच कोणी त्याला खेळावयास संगे सर्वाहुनी निराळे बळेच ते तरंगे दावूनी बोट त्याला म्हणती खजिल लोक आहे अतिशहाणे पिल्लू तळ्यात एक पिल्लास माज भारी खुळे म्हणे सर्वांसी पाखंड अविचारी सांगेल ते जनांसी जो जो तयास टोची दावी उगाच धाक होते अतिशहाणे पिल्लू तळ्यात एक एके दिनी परंतु पिल्लास ना कळाले ढापीव ज्ञान त्याचे डबक्यामध्ये बुडाले घाणीत डुंबताना जन्मांतरी कित्येक कधी न त्या कळाले तो मंडूकच एक