काळ्याभोर मेघांची नभात दाटी असावी तुझ्या डोळ्यात मी भिजावे अन् तू माझ्या नसानसात भिनावी गडगडते ढग तुटून एकच सर अशी बरसावी त्यांनी माझ्या मनाची दशकांची तहान शांतवावी माझ्या देहाच्या वृक्षावरील अवघी पाने चिंब होऊन ओघळावी त्याच वृक्षाला लिपटलेल्या लाजाळूप्रमाणे तू मोहरून मिटावी कृष्णरंगी मेघांमागून सूर्याने सप्तरंगी किरणांची जाळी पसरवावी सांजेमागून येणारी अवनीही त्यावर लुब्ध होऊन थबकावी आता जरा पाऊस रिमझिम व्हावा अन् कडाडती विजही थकावी तुझे हात माझ्या हातात असावे अन् नजरेत नजर गुंतावी रिमझिम झालेल्या पावसात चिंब होऊन तू गोडगोड व्हावी माझ्या उबदार मिठीत येताच हलके हलके विरघळाव

तू तिथे डोंगरांच्या कुशीत ढगांच्या गोधडीत स्वतःला लपेटून पहुडलेला आणि मी इथे कासावीस , उघड्या मोकाट वा-याने गुदमरलेला. तू तिथे झाडा फुलांच्या कानाशी अलगद हुळहुळत त्यांना खेळवणारा आणि मी इथे वैशाखाच्या उष्ण झळांशी भर दुपारी झटपटणारा तू तिथे एकेक गुपित उलगडत पालटून टाकतोस रंग सारा मी इथे जपत राहतो लपत राहतो बंद कुपीत झाकत स्वतःला मला भिजवण्याचा जीवापाड आटापिटा व्यर्थ जातोच हे माहित असताना का असा वागतोस माहित नाही. हे तुझ चिडवण खिजवण कि अजून काही? माहित नाही की पोटच्या सगळ्या मायेनिशी माझ्यावर बरसल्या नंतर माझ्या शुष्क डोळ्यातलं आटलेल पाणी स्वतःच्या डोळ्यात शोधतोस? माहित नाही

अबोल प्रीत, उमलतेय पाकळी हळू हळू कि नेत्र सांगती कथाच आपुली हळू हळू?? हृदय भरून वाहती, तुझेच स्पंद अंतरी भरेल का मनातली हि पोकळी हळू हळू?? सुरेल मारवा तुझाच भारला इथे तिथे तुझाच पूरिया घुमेल राऊळी हळू हळू तनूवरी शहारला जसा तुझाच स्पर्श रे उधाणले उरांत श्वास वादळी हळू हळू तुझाच गंध घेउनी, खुलेल कंप लाजरा भिजेल देह कस्तुरीत ...मखमली हळू हळू कधी सरीत अन कधी तुझ्या उन्हांत नाहते पहा तुझीच घेरतेय सावली हळू हळू.. - प्राजु

निळ्या निळ्या नभातून - कोसळती शुभ्र धारा ; काळ्या काळ्या मातीतून - ओल्या गंधाचा फवारा ; हिरव्या हिरव्या कोंबातून - दिमाखात ये फुलोरा ; पिवळ्या पिवळ्या फुलांतून - झुले तो सोनपिसारा ; अज्ञातशा कुंचल्यातून खेळ रंगतो हा न्यारा ! सप्तरंगी अफलातून इंद्रधनूचा नजारा - फुलतो रोमांचातून मनमोराचा पिसारा - होई चिंब मिठीतून ... सण पाऊस साजरा !