माझाच चेहरा बघतो मी रोज, हल्ली विद्रुपच.. बदळणारा - वेळो वेळी पण पुन्हा - विद्रुपच एवढ्यात, हसणे तसे बरेच कमी झाले आहे, चेहर्‍यावर - आजारपणानं रेघोट्या काढल्या आहेत, हास्य शोधण्याचा प्रयत्न असतो, -सुंदर दिसण्याचा प्रयत्न होतो - विफल असहाय मी, मग आरसा बदळण्याचा प्रयत्न होतो मनी. पण, हा दोष आरस्याचा नाही, हा दोष आहे माझ्या चेहर्‍यात, जो सुंदर-सुबक दिसण्यास तयार नाही, अंगवळणी पडलेले आजारपण, आवडायला लागले आहेत. प्रामाणिकता मात्र जगू देत नाही, बदलायचा हट्ट सोडत नाही. अन चीड येते माझीच मला, उठतो, उचलतो शोधून मी कागद-कुंचला , काढतो रेघोट्या - एक नवा चेहरा शोधण्यास पण नकळत, पुन्हा तोच चेहरा बनवत

तुटली दोर - मोकळे आकाश विसरले पंख - भरारी घेताच क्षणात सारे - घायाळ आघात न आठवे कुणाच कुणी न वाटे आठ्वावेसेही बेधुंध उडायची ताकत का दिशा यावी आड? युगे बदलली - दोर वेगळीच ह्या वेळीस न कळे ह्या जीवास - कदाचित घडावेच ज़णू पुन्हा ते संग्राम!!

खोबरे मृदु प्रेमाचे अन मिर्ची्चा घाव आहे. आयुष्य तरी हे काय, एक मिसळपाव आहे. सोडुनी गेली होती त्या जुन्या पिंपळाखाली तिथेच भेटशील मजला हे मला ठाव आहे धरतीचा कंप होऊनी ते डोंगर मिटुनी गेले सांगावे लागले मजला, इथेच गाव आहे ज्याने प्रदुषित केले त्यालाही तोय दिधले गंगेकडेही कडेही माझ्या आई्चा स्वभाव आहे खोटे पसरते आहे मजला अजुन आस आहे अजुन माझ्या शरिराला माझे्च नाव आहे