अलिकडे 'आव आव, झटपट कवि बन जाव' असली काही मोहीम चालू असलेली दिसते. इथं असं नव्हे एकूणच सगळीकडे. तेंव्हा म्हटलं त्याच भूमिकेत शिरून त्याच भूमिकेचा जरा समाचार घ्यावा! बर्‍याच दिवसापासून वाटतोय तिटकारा उठसूट प्रसवणार्‍या काव्यमक्षिकांचा. पण आज 'प्रेयसी'मुळे कहर झाला! होणार, मीही कवि होणार, छंद नको मज, नकोत वृत्ते अलंकारही नकोत भलते गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार.. मीही कवि होणार! यमक तेवढे ठाऊक मजला तितके पुरते कवी व्हायला अंत्यपदे जुळवुनी, बाकिचा कचरा मी भरणार.. मीही कवि होणार कविता म्हणजे हवीच प्रीती द्विपुएव सर्वनाम चित्ती विशेषणांच्या खिरापतीने तुझे पोट भरणार..

बरेच दिवसांनी प्रेरणा : काही गरज नाही ब्वा ! किती जिलब्या ती तळते का हा कंड बघ की ते तुझ्या लिहीण्याने निल-ज्ञान वाढते मचाकीय लेखकांस शांतता मिळते संस्थळी आयुष्य आता बदलले प्रगल्भ चावट-गुणी जाहले किती तु अति बोर मारणार किती ह्या शब्दांस जाळणार बास कराकी आता सहन होत नाही धाग्यांची दैनंदिनी आता बघवत नाही

हे चिमुरड रोप दिवसभर आकाशाकडे तोंड करून काहीतरी बोलत राहतं ती भली मोठी निळी छत्री त्याच्याच मालकीची जणू ते सुद्धा खुशाल गोंजारतं त्याची सगळी गुपितं, हळूच दडवतं आपल्या पांढ-या शुभ्र दाढीत. आणि रात्री आपल्या प्रेमळ हातांनी झोके देत निजवतं त्याला अलगद. सकाळी उठून हे वेड पोर त्या छत्रीकडे बघून तोंडभर हसतं कोणास ठाऊक काय चालत दोघांच आपल्या आपल्यात… पण रोज सकाळी मला दिसते माझी बाग फुललेली!