अधीर तो .. किंचित बावरलेली ती .. हात्तात हात..नयनात चाले रुजवात..अस्फुट अधर ते थरथरतात .. शब्द परी न सुचतात. .. सोनसळी तिची कांती झळाळे जसा मावळतीचा रवी .. उषेचा रक्तिमा गाली पसरला.. बघता हा नजारा तो देहभान हरवला.. क्षणात सावरला... हळूच घेतले कवेत तिजला.. मोहोरली ती .. अंगावर अंगावर फुले शहारा ..विसावला पळभर रवी क्षितिजावरी अनुभवण्या तो अद्बुत देखावा .. दोन देह परी एकची आत्मा..स्पंदने सांगती स्पंदनाना ..भारावली सृष्टी .. स्तब्ध दश-दिशा..जडावले श्वास ..मिठी किंचित सैलावली .. विश्वासाची वचने नयनातून समजली..नाजूक वेल ती जणू वृक्षाला बिलगली.. .

सखे... मी होतो एक वादळ भरकटलेलं कुठेतरी. भरुन घेतेस त्याला ..शिडातल्या वार्यासारखे..तु तुझ्या पदरी. तुच दिशा होतेस..होतेस प्रेरणा मार्गावरच्या काटेरी. मी ही निघतो मग वाळवंटी फुलवित बागा. तारा सुध्दा मला बघुनि ठरवु लागतो त्याची जागा. सखे... तुझ्या डोळ्यातुन अलवार काजळ विखुरतं.. रात्र होऊन सार्या गगनात पसरतं.. पुर्ण निर्वस्त्र होऊन तु तुझा पदर भिरकावतेस गगनात .. चंद्र..तारे..त्यामध्येच मग लहान मुलासारखे खेळतात.. वासनेने फणफणणार्या मला तु समईच्या शांतपणाने कुशीत घेतेस.. निर्माल्यातील फुलासारखे स्वत:ला मला अर्पण करतेस... भोगात दंग मला अचानकच तुझ्या ह्रुदयाच्या स्पंदनातुन मृदंग ऐकायला येतो.. तुझ्य