सकाळीच लवकर उठलो. खबदाडीमधून किलकिल्या डोळ्यांनी इकडे तिकडे पाहिलं.रात्रीच्या प्रकाराची कुठलीही खूण आजूबाजूला दिसत नव्हती. काल तो जमाव हातात काठ्या-दगड घेऊन मागे लागला होता.त्यांच्या हाती सापडलो असतो तर तिथेच ठेचलं असतं त्यांनी…. थोडीशी भूक लागली होती म्हणून एक पाव पळवला दुकानातून. कुठूनसं आणलं गेलं होतं इथे... तो बरोबर असताना असं नव्हतं… हेच लोक माझ्यावर खूष असायचे. अर्थात तो काही सरळपणे देत नव्हताच मला.तो म्हणेल तसंच वागायचं…कंटाळलो सगळ्याला …. पळून जावंसं वाटलं म्हणून पळालो…अजूनही पळतोय …पण जाऊ तरी कुठे? आता तो भेटेल की नाही देव जाणे… अरे…हे समोर काय दिसतंय ?

अख्ख्या दिवसभरात तिची आवडती वेळ दिवेलागनीची. कातरवेळ. कधी रिकाम्या हाताने न येणारी. कधी कटू कधी गोड आठवणी सोबत आणणारी. कधी खूप त्रागा व्हायचा पण तरीही वाट पहायची रोजच. मैत्रीणच वाटायची तिला. आजसुद्धा न चुकता आलीच संध्याकाळ. तशी हुरहूर होतीच आधीपासून. पण आज तिनं निर्धार केला,नाही सोडवत बसायचं कुठलाच गुंता. तिन्हीसांजेला सांगितलं, बाई आलीस तशी चार घटका बस पण आज काही तुझा पाहुणचार करायला मला वेळ नाही. सांज म्हणाली..

हरलो की बाप दात ओठ खाऊन हाणायचा. त्याच्या पुढे इतर स्पर्धकांचा मार काहीच वाटायचा नाही . बाप स्वतः नावाजलेला बॉक्सर ;त्याच्या मते तो पोराला घडवत होता . आजचा सामना महत्वाचा होता ;बापानी खूप पैसे लावले होते . हारून चालणार नव्हते . पहिल्या राउंडला लीड घेतलं ;पण समोरच्याला मारताना ताकतच येत नव्हती . समोरचा चेवून हाणत होता, बापासारखाच . मी गुमान मार खात होतो . बाप खूष .त्याचा रेट वाढत होता . मी जिंकणार हे त्याला नक्की माहित होते . आणि एकदाचा वार जिव्हारी लागला आणि मी कोसळलो . थडग्यात आई शेजारी शांत पहुडलोय .माझ्याकडे आई कौतुकानी बघतेय ….

काय खरं नाही बघा आयटीचे साहेब. तुमचा निखिल आयटीलाच ना पुण्यात? हो रे, चांगले पगार असतात पण त्यांना. अमेरिकेत काय लैच मंदी आलीय म्हणं.

पारावर चार म्हातारी टकुरी काय ती असायची. पन कालपास्नं सरकारनं निर्णय घेतल्यावर गावतली तरणीबी जमा होवु लागली. शिरप्या:- इच्चीभनं त्या सरकारच्या... झिपर्या:- सालं आमची मजा सरकारला बगवली नाय... मंद्या:- येकदम ८५७ साईटा बंद. पर काल आल्तं पेपरमंदी साईटा पुन्हा चालु झाल्याती. गणप्या:- म्या म्हंतु आपन तालुक्याला जावुया.. शिरप्या:- कश्यापाई ? गणप्या:- काय ते म्हंतात न्हवं माहिती अधिकार. सगली माहिती म्हंने जगतेला द्यावी लागत्ये. मंद्या:- मंग तु काय इचारनार? गणप्या:- माजं ठारलं. म्या निंघालो. शिरप्या:- आरं तु काय इचारनार पन? गणप्या वराडला " लई कंटाळा आलाय त्याच त्याच साईटा बगुनशान.

तो शिखर नजरेच्या टप्प्यात...रस्तासुध्धा माहित झालेला...प्रतिस्पर्ध्याला खिजवूनच शिखर सर करणार...गेला महिना मीच गाजवलेला...आजसुध्धा सगळे उन्मादात...त्याला बाजूला मीच करणार...अरे अरे हे काय...माझ्यावर दादागिरी...बघू किती दम आहे...स्साला परत माझ्याशी पंगा...याच्याकडे बघतोच परत तूर्तास त्याच्या पार्टनरला कोपच्यात घेऊ...हाहाहा...बघ तुझे साथीदार कसे नांगी टाकत आहेत...आता तुझी पाळी...थाड...थाड...थाड...आपल्यातले कोणीही जागचे हलले सुध्धा नाही...पार भंजाळलोय...आकाशातल्या बापाची वेळेवर मदत आली...आता या वादळात कसला टिकतोय तो...आम्ही चिरडणारच त्याला...थाड...थाड...थाड... एक सूर्य