पहिलाच प्रयत्न आहे ..... ती येणार म्हणून मी फुलांचा गुच्छ केला नवा पोशाख केला अत्तराचा वास केला नजरेचे करून बाण तिच्या रस्त्यावर लावले कल्पनाचे तन मनात वाढले"१" दुसरं काहीच सुचत नव्हतं माझं प्रेम फक्त तिच्यावर होतं डोळ्यासमोर चेहरा मनातले विचार फक्त तिचे होते "२" चातका परी वाट पाहीली पहिली घटका निघून गेली पाण्याविना मासा तळमळला जीव तसा"३" वादळाने पाने गळावी तशी स्वप्ने गळाली तरी राहावत नव्हतं तिथून जावत नव्हतं "४" दिवस झुकाय लागला फुलं सुकायं लागली भास होत होता मागे पुढे पहाता फुले फेकली रस्त्यावर जाता जाता "५" शेवटी ती आली फुले तुडवून गेली तरी ही मी तिथंच उ

याकुबने माझे पेपर चोरले त्याच वेळी कलामांना गाडले जात होते बातम्यांच्या ढिगात पुस्तकातल्या जॉर्ज बर्नार्ड शॉला मी विचारलं यांच्या लेखी कोण मोठा?

नवकविता ब-याच वाचनात येतायत आजकाल. माझाही प्रयत्न. :D विडंबन वगैरे समजू नये. मनावर सततच्या होणा-या वारांमुळे अविरत चिघळत रहाणारी जी जखम आहे त्यातून स्त्रवलेलं हे काव्य आहे. प्लीज रिस्पेक्ट दॅट.

तुम्ही लिफ्ट दिलेली व्यक्ति तुमचा गळा आवळू लागते श्वास कोंडतो डोळेबाहेर येतात शरीर सुटण्यासाठी धडपडू लागते त्याचा चेहरा क्रूर होतो अन् पकड़ घट्ट होवू लागते त्याला ढ़कलण्यास पुढे केलेल्या हातास पण काहीही न सापडते अधिकच घाबरता मग तुम्ही जगण्याची आशा मालवू लागते इतक्यात तुम्हाला अचानक कशी कोण जाणे जाग येते दचकून उठता मान चाचपडता काही नाही!