अंधारलाटा शरीरास धडका देत असताना गलितगात्र शरीर वासनेचे किनारे शोधायला लागते वादळात भरकटल्या नौकेसारखे. वाळू चिकटलेले सारे पाउलठसे मग सारा किनारा रिता करून रस्ते वालुकामय करतात अन् गर्भगळीत समुद्र बेवारशी खडकांना धडका द्यायला लागतो. जमीनीचा स्पर्श होताच मस्यपुरुषाला पाय फुटतात अन् काचवाटा तुडवत काळे रस्ते लाल करत तो प्राक्तनाच्या ढगाआड लपल्या वासनाचंद्राचे माग काढायला लागतो. उफाळलेल्या समुद्राची गाज रस्त्यारस्त्यावर आक्रोश मांडून काळोखथिजल्या हृदयाचा थरकाप उडवत विसर्जनाची तयारी सुरु करते.

ना कुठला पापी होतो ना व्यसनी टुकार होतो नियतीच्या खेळामध्ये मी दुबळी शिकार होतो दुःखात माखला जन्म त्या जखमा पदोपदीच्या अनिवार यातना ज्यांचा मी मुकाच हुंकार होतो सन्मार्ग चाललो तरीही हे दारात उभे दुर्भाग्य नजरेत जणु दैवाच्या मी अगदी भिकार होतो त्या बेफाम सागरामध्ये मी क्षुद्र जणु नावाडी प्रलयास द्यावया झुंज मी कुठे चमत्कार होतो अविरत जरीही लढलो सुखशिल्प नवे कोराया परि स्वर्ग निर्मिण्या येथे मी खुजा शिल्पकार होतो ही गुढ भासली दुनिया स्वार्थाच्या जंजाळातील पण गुढ उकलण्याजोगा मी कुठे जाणकार होतो हे अंगण फितुर झाले त्या स्वप्नांच्या पर्णकुटीचे अन् इतका असुन द्रोह मी कसा निर्विकार होतो त्या फ

'पेरणी'साठी बियाणे! मिसळपावच्या आशीर्वादाने व मिपाकरांच्या साक्षीने आम्ही "धाग्यांच्याबागेत भेटेन तुला मी" या कथामालेची सुरूवातीच्या आधीच सांगता करत आहोत! प्रस्तुत लेख हा आजच प्रकाशित होणार आहे. तरीही हा लेख वाचून इथून पुढे आपला जिलेबीलेख/कविता/काथ्याकूट/पाकृ लिहायची काही पथ्ये! १. कथा शक्यतो १च भागात द्यावी किंवा जास्त स्क्रोल करायला लावून कुणाकडूनही 'भाग थोडे मोठे टाका' किंवा 'हात दुखला स्क्रोल करून' अशी प्रतिक्रिया मिळवून आपल्या अतिशहाणपणाचा प्रत्यय देऊ नये.