इतिहासाच्या तासाने आम्हाला फारच छळले, पानिपतच्या लढाईत कोण जिंकले,कोण हरले, हे शिकून तरी काय कळले, आयुष्याच्या इतिहासात खरे तेच यशस्वी ठरले, ज्यांनी आपल्या शत्रूचेही मन जिंकले. भूगोलाच्या तासाला नाही कळले चंद्र व सूर्यग्रहण, विधात्याने निर्मिले 'मानव' हे क्षुद्र उपकरण, ऊन-सावलीच्या खेळाने करतो तो स्वतःचे मनोरंजन, त्याच्या अचाट क्षमतेने झालो थक्क नि गेलो भांबाबून. विज्ञानाच्या तासाला,न्यूटनचे नियम सतत रटत गेलो, प्रत्येकाच्या क्रियेला,सडेतोड प्रतिक्रिया आयुष्यभर देत गेलो, शब्दांच्या जाळ्यात स्वतःला खोल फसवत गेलो, विचारु कुणाल, दुरावस्थेला माझ्या मीच जबाबदार बनत गेलो. मग न्यूटनच म्हणाला नियम

बायको: पोह्यात मीठ विसरले, चव का तुम्हाला कळत नाही, खाताय कि चरताय, तुमचं काही खरं नाही. नवरा: अॉफिसला उशिर होतोय, क्षणाचीही उसंत नाही, जीवनच माझं चवदार केलंस, पोह्यांची मला तमा नाही.

गणिताच्या तासाला, उत्तर फारच सोपं असतं एक अधिक एक बरोबर दोनच असतं शाळेच्या पायऱ्या उतरताच कळतं इथे मात्र एक नि एक 'अकरा'च करावं लागतं. फळ्यावर सोडविली कितीशी किचकट समीकरणं लांबच लांब सूत्रांची कसली ती प्रकरणं यशाच्या पायऱ्या चढताच कळतं इथे मात्र एकच यावं लागतं 'बेरजेचं' राजकारणं. ते म्हणाले, आम्ही उंचावतो तुमच्या पिढीची बुद्धिमत्ता (IQ) मग का बरं खालावली आज समाजजीवनाची गुणवत्ता नोकरी-व्यवसायात उतरताच कळतं इथे महत्त्वाची असते फक्त तुमची मालमत्ता. भौतिकशास्त्राच्या तासाला प्रश्नच कधी समजला नाही स्पिरीटचा दिवा, एबोनाईटचा दांडा अन् रेशमी रुमाल माझ्याशी असे का वागले तेच कधी कळलं नाही आज भौ

बसते बिचारी एकटी आजी देवापुढती वाती वळत असते मुखात नामस्मरण कधी तिचे ना कंटाळत.. गत आयुष्याचा पाढा असते स्वत:शीच उगाळत गालावर एखादा अश्रू नकळत येई ओघळत.. सोसले जे आयुष्यभरात जाईे डोळ्यासमोर तरळत वेग वाती वळण्याचाही जाई वाढत तसाच नकळत.. सखा जीवनातुन का गेला सोडून अर्ध्यावरुनी पळत आसवात का भिजती वाती जिणे रोजचे राहीे छळत.. .