वास्तवाला स्विकारुन , स्वप्नांना खोटं म्हणावं लागतं दुःख ठेऊन मनात , जगासमोर हसावं लागतं कधी कधी , स्वतःला विसरून , मनाविरुद्ध वागावं लागतं अपेक्षांचं ओझं , डोक्यावरतीच असतं वाईट काळातच , खरं जग दिसतं तरी दुर्लक्ष करून , सारं विसरावं लागतं कधी कधी , ओळख असून सुद्धा , अनोळखी बनावं लागतं पंख असूनसुद्धा , जमिनीवरच घरटे मोकळे ते आकाश , पाहण्यासाठीच उरते कुवत असलीतरी , पिंजऱ्यातच राहावं लागतं कधी कधी , परिस्थितीपुढेसुद्धा , नतमस्तक व्हावं लागतं देती साऱ्या जगा , ते अल्पायुषी झाले देता देता सारे , जरा घाईत मरून गेले चांगलं देण्यासाठी , अपमानाने भरावं लागतं कधी कधी , अमर होण्यासाठी , क्षणोक्षणी म

अवं हे जग लई न्यारं, हितं खोट्याचंच वारं ह्याला खरं बोलनं सोसंना ह्याचा दिखाव्याचा तोरा, ह्याचा कागद हाय कोरा हितं सत्याची लेखणी पोचंना हितं हुच्चपणाची गोडी रं, नको फुकट छेडाछेडी रं अरं सोंगाढोंगाचा बाजार हिथला, साळसूद घालतोय्‌ अळीमिळी अन्‌ डूख धरिती, डंख मारिती, घरात भोळी अन्‌ भायेर कळी रं, रं, रं अशा गावात तमाशा बरा, खोट्याचा खरा, पिचकारी भरा, उडू दे रंग, उडू दे ढंग, उडू दे संग दिखावू पडद्याच्या आत, अवसेची रात, घुबडे ती गात, होवू दे दंग अगं चटकचांदणी, चतुर दामिनी काय म्हनू तुला तू हायेस तरी कोन टोकदार लेखणी मी कोपर्‍यात उभी, जशी म्यानी तलवार छुपी अवं पंतोबा, चारचौघांत होईल शोभा, हे वागणं